หน้าเว็บ

17 กันยายน 2556

181 | เราพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหน (2) ชีวิตส่วนตัว

(เผยแพร่ครั้งแรกที่ http://www.gotoknow.org/posts/548493 วันที่ 17 กันยายน 2556)

กรุณาอ่านบทความนี้ก่อน : เราพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหน (1)

เล่าเรื่องตัวเองบ้าง
พื้นฐานครอบครัวผมก็ไม่ใช่จะดีครับ ทั้งพ่อและแม่เรียนมาน้อยและครอบครัวก็ยากจนทั้งคู่ พ่อผมมาจากครอบครัวชาวนาภาคอีสาน ทำงานมาสารพัดอย่างทั้งชาวนา, กรรมกร, ถีบสามล้อรับจ้าง, คนงานไร่อ้อย ฯลฯ จนบวชเรียนและได้มีโอกาสได้มาทำงานในธนาคารหลังจากสึกจากพระแล้ว งานธนาคารฟังดูดีแต่พ่อผมเริ่มจากงานตามวุฒิก็คือ Messenger เดินส่งเอกสารตามโต๊ะ เก็บความรู้และประสบการณ์มาเรื่อยๆ จนได้เลื่อนตำแหน่งงานมาเป็นพนักงานประจำ พร้อมๆ กับหาทางเรียนต่อปริญญาตรีจาก มสธ.จนสุดท้ายพ่อเกษียณในตำแหน่งพนักงานสินเชื่อครับ
ส่วนแม่ผมมาจากครอบครัวคนจีนที่ยากจนมาก ต้องเลิกเรียนมาทำงานหาเงินส่งน้องๆ เรียน แม่ทำงานเก็บเงินไปเรียนตัดเสื้อ เป็นลูกจ้างมาจนเก็บเงินและประสบการณ์มากพอก็ออกมาเปิดร้านตัดเสื้อเป็นของตัวเอง และก็ทำงานนี้มาตลอดจนถึงปัจจุบัน ภาพที่ผมเห็นประจำคือแม่ต้องนั่งเย็บผ้าตั้งแต่เช้าจนเที่ยงคืนจนมีปัญหาสุขภาพตา ทั้งพ่อและแม่ทำงานหนักจนเก็บเงินได้ระดับหนึ่งจึงแต่งงานและสร้างครอบครัว ตอนผมเกิดมาเลยไม่ทันเห็นช่วงความลำบากหนักๆ ของท่านทั้งสอง
เพราะเหตุนี้แหละครับที่พ่อแม่ต้องคอยเคี่ยวเข็ญผมให้ตั้งใจเรียนหนังสือ เพราะท่านไม่อยากให้ผมต้องขาดทุนชีวิตตั้งแต่เริ่มต้นเหมือนอย่างท่านนั่นเอง

การเรียนไม่สำคัญ
น่าเสียดายที่ผมเรียนหนังสือมาตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมศึกษา ก็ยังไม่รู้ว่าเรียนไปเพื่ออะไร ประมาณว่าทำไมเราต้องรู้คณิตศาสตร์, วิทยาศาสตร์ ทำไมเราต้องรู้ว่ากรุงศรีอยุธยาเสียกรุงสองครั้งปีไหนบ้าง ทำไมเราต้องมานั่งจำชื่อประเทศในอาเซียน ทำไมเราต้องมาเรียนไวยกรณ์ภาษาต่างประเทศที่เราไม่ได้ใช้เวลาซื้อข้าวหรือเดินห้าง ฯลฯ ผมเลยเอาเวลาส่วนใหญ่ไปทำอย่างอื่น เช่น อ่านการ์ตูนทั้งวัน เล่นกีฬา หรือโดดเรียนไปเล่นดนตรีและกินเหล้าบ้านเพื่อน ผมมีโอกาสเรียนรู้สารพัดสิ่งที่สำคัญๆ จากในห้องเรียน ณ ช่วงเวลานั้นแต่กลับปล่อยทิ้งขว้างไปเสียเปล่าๆ หันไปเก็บความรู้นอกห้องเรียนแทนตั้งหลายปี กว่าจะจบออกมาก็เกรดเฉลี่ยน้อยนิดเหลือทน แถมความรู้ที่ติดตัวมาก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
จุดเริ่มเปลี่ยนมันเริ่มเมื่อตอนเรียนมหาวิทยาลัยครับ เมื่อวันหนึ่งได้ไปเจอเพื่อเก่าสมัย ม.ต้น ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟร้านหมูกะทะ มันบอกผมว่า ...ดีนะ ได้เรียนหนังสือสูงๆ ดูตัวมันสิ ไม่ยอมเรียนต่อ ม.ปลายเพราะขี้เกียจเรียน อยากทำงาน แต่ทั้งวุฒิทั้งความรู้ที่มีเอาไปทำงานอะไรดีๆ ไม่ได้เลย...ผมเริ่มเห็นความสำคัญของการศึกษา ณ ตอนนั้นแค่ว่า ที่เรียนต่อมาจนถึงมหาวิทยาลัยนี้ได้ก็ถือว่าเป็นโอกาสดีแล้วอย่างน้อยก็ไม่ทำให้เราต้องไปทำงานเด็กเสิร์ฟหมูกะทะ...ตอนนั้นคิดแค่นั้นเองครับ
แต่หลายๆ สิ่งในตัวผมเปลี่ยนไปในช่วงเวลาที่ผมเรียนมหาวิทยาลัย เพราะเริ่มรู้ว่าสาขาวิชาที่เรียนอยู่นั้นเมื่อจบออกมาจะต้องไปหางานทำแนวไหน และด้วยความที่ผมเรียนในสถาบันที่ชื่อไม่ดัง โอกาสแข่งขันในการหางานก็แย่กว่าคนที่จบมหาวิทยาลัยมีชื่ออยู่แล้ว (ดูแค่ปริญญาบัตรก่อนนะครับ ยังไม่ต้องมองถึงโอกาสทดลองฝีมือ) เพราะงั้นสิ่งที่ผมทำได้ก็คือ ต้องเพิ่มความสามารถตัวเองให้เยอะเข้าไว้ เพื่อที่มันจะได้เพิ่มช่องทางทำกินของผมเอง อย่างน้อยถ้าสมัครงานแข่งกับใครไม่ได้ ผมก็ยังมีทักษะพอที่จะสร้างกิจการเองหรือทำงานในสายอาชีพอื่นได้ (คือถ้าผมหางานทางคอมพิวเตอร์ไม่ได้ผมก็ยังทำอย่างอื่นได้บ้างนะ) ดังนั้นก็เลยพยายามเก็บประสบการณ์เยอะๆ ครับ ทั้งในห้องเรียนและทั้งเรื่องรอบๆ ตัว

งานที่เปลี่ยนชีวิต
สิ่งที่พิสูจน์ความพยายามนั้นก็คือ เมื่อจบปริญญาตรีมา ผมได้งานแรกเป็นโปรแกรมเมอร์ให้ศูนย์คอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัย เนื่องจากได้รับโอกาสพิสูจน์ฝีมือจากอาจารย์ตอนช่วงปี 4 ให้ทำงานพัฒนา Web Application ให้หน่วยงานแห่งหนึ่งในจังหวัด ซึ่งความรู้ที่เอามาใช้ในการทำงานโปรเจ็คนั้น มาจากความรู้นอกห้องเรียน ร่วมกับความรู้ในห้องเรียนครับ (งานคือต้องพัฒนาเว็บโดยใช้ PHP&MySQL แต่ในหลักสูตรผมสมัยนั้นไม่มีสอนเขียนเว็บ ไม่มีสอนเขียน PHP และไม่มีสอนใช้ MySQL แต่ก็ได้เรียนหลักการของ Database System, DBMS ซึ่งเอามาใช้ได้ด้วย แต่ PHP&MySQL ผมต้องมาหัดเอาเอง) งานชิ้นนั้นทำให้ผมมีความมั่นใจเลยว่า ความเชื่อว่าการศึกษาสำคัญนั้น เป็นความจริงอย่างแน่แท้
ตั้งแต่นั้นมา ทุกเวลาสำหรับผมคือการศึกษาครับ ศึกษาเรียนรู้อะไรก็ได้ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องในทางวิชาการเสมอไป ผมมีความสุขในการใช้ชีวิตมากขึ้น เพราะการศึกษาทำให้ชีวิตผมมีคุณค่ามากขึ้นในสายตาตัวเอง
และมันยังพิสูจน์ได้อีกอย่างครับ ว่า คุณภาพของคนมันขึ้นอยู่กับการพัฒนาตนเอง ไม่ใช่ระบบการศึกษา

เข้าสู่วงการการศึกษา
เป็นโปรแกรมเมอร์ได้เกือบปี ผมก็ได้เปลี่ยนงานมาเป็นอาจารย์ครับ สอนหนังสือให้กับนักศึกษาในสาขาวิชาตัวเองและสอนวิชาพื้นฐานให้นักศึกษาในสาขาอื่นๆ มันทำให้ผมต้องพัฒนาตัวเองครั้งใหญ่อีกครั้ง ต้องไปเรียนต่อในระดับปริญญาโททั้งๆ ที่ตัวเองไม่เคยคิดจะเรียนแต่ก็ต้องเรียนตามข้อบังคับของอาจารย์ระดับอุดมศึกษา (ถึงตรงนี้ผู้ที่ประกอบอาชีพอื่นๆ ที่ไม่ต้องใช้วุฒิระดับนี้อาจจะมองว่างานที่ตัวเองทำลำบากกว่าเยอะ ผมรู้ว่าการเรียนหนังสือนั้นหลายๆ คนไม่ชอบ ผมก็ไม่ชอบครับ แต่ก็ต้องทนลำบากเรียนให้จบเพราะมันสำคัญกับอาชีพของเรา เพราะงั้นนี่ก็คือความลำบากอย่างหนึ่งในการทำงานเหมือนกัน)
นอกจากจะเรียนไปเพื่อหน้าที่การงานของตัวเองแล้ว ความรู้ที่ได้มาจากการเรียนของผม มันสามารถเอาไปใช้ประโยชน์ได้อย่างมากมายเลยครับ แม้ว่าหากจะมองในเชิงรูปธรรมแล้วสิ่งที่ผมต้องการสำหรับตัวเองคือวุฒิการศึกษาที่จะเอาไปใช้ต่อสัญญาจ้างหรือปรับเงินเดือน แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือความรู้ต่างๆ ที่ผมได้เรียนมา จะสามารถเอาไปใช้ถ่ายทอดให้กับนักศึกษาที่เรียนกับผม ให้พวกเขาได้รับความรู้ที่ครอบคลุมและลึกซึ้งกว่า อันจะเป็นประโยชน์กับตัวนักศึกษาเองในที่สุดครับ

การสอนหนังสือ
ผมแนะนำตัวเองว่าประกอบอาชีพอาจารย์ แต่เวลาแนะนำตัวเป็นภาษาอังกฤษผมจะใช้คำว่า Instructor ซึ่งผมอยากจะใช้แทนคำว่า ผู้สอนหรือผู้แนะนำ
ผมไม่ได้เป็น Teacher หรือครู ซึ่งเป็นคำที่ควรเอาไว้ใช้สำหรับผู้ที่ควรเคารพนับถือ (ผมไม่ใช่บุคคลที่ควรเคารพนับถือเท่าไรนัก) และไม่อยากใช้คำว่า Lecturer เพราะสิ่งที่ผมอยากจะสอนคนอื่นได้ไม่ได้อยู่แค่การสอนในระบบหรือเป็นทางการ
สิ่งที่ผมอยากทำคือการเอาความรู้และประสบการณ์ที่ตัวเองมีและได้พบเจอ มาถ่ายทอดให้ผู้อื่นได้รับฟังและเอาไปเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต ซึ่งอาจมีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี สิ่งที่ดีผมอยากให้คนที่ผมสอนนำไปใช้ประโยชน์ สิ่งที่ไม่ดีผมก็อยากให้คนที่ผมสอนได้เห็นถึงผลกระทบของมันและไม่เอาเยี่ยงอย่าง เพราะฉะนั้นเวลาใครเรียกผมว่าอาจารย์ผมก็จะเฉยๆ เพราะมันเป็นอาชีพของผม (เหมือนเรียกคนซ่อมโทรทัศน์ว่าช่าง) แต่ถ้าใครเรียกผมว่าครูหรืออ้างว่าผมเป็นครู ผมจะรู้สึกแย่ และถ้าไม่จำเป็น ผมจะไม่เรียกตัวเองว่าอาจารย์ (ผมเคยต้องเรียกตัวเองแบบนั้นเวลาติดต่อกับหน่วยงานอื่นๆ ในมหาวิทยาลัย ซึ่งมันกระดากปากสิ้นดี)
ส่วนงานที่ต้องทำนั้น หลายๆ คนที่ประกอบอาชีพอื่นๆ มักจะมองว่า เป็นอาจารย์สบาย แค่สอนหนังสือ สั่งงาน ตรวจการบ้าน ตรวจข้อสอบ มีปิดเทอม ประมาณนี้ ตัวงานที่ทำน่ะจริงครับยกเว้นปิดเทอมเพราะไม่มี แต่สบายมั้ยตอบได้ว่าไม่ครับ
สอนหนังสือนี่ก็ต้องใช้เสียงพูด ต้องออกท่าทางเสมอๆ ไม่งั้นคนฟังหลับ นอกจากจะต้องพูดในเรื่องที่กำลังให้ความสำคัญอยู่แล้ว ยังต้องคอยสอดส่องความสนใจในการเรียนของคนในห้องเรียนด้วย สอนเสร็จ 1 วิชา (ประมาณ 3-4 ชั่วโมง) หมดแรงเหมือนโดนดูดพลัง (อาจจะมีสบายบ้างในวันที่ให้งานทำในห้องหรือคุมสอบ) นี่ยังไม่นับตอนที่เตรียมสอนอีก ต้องทำสื่อ, ทำ Sheet อ่านทบทวนอีกหลายรอบกันพลาด
สั่งงานหรือสั่งการบ้าน ไม่ใช่ว่าจะนึกๆ แล้วก็สั่งออกมาครับ ต้องเตรียมหาข้อมูลพอสมควร ต้องคิดเผื่อด้วยว่ายากง่ายเกินไปไหม ปริมาณมากน้อยเกินไปหรือเปล่า แล้วนักศึกษาจะได้ประโยชน์อะไรจากงานหรือการสอบนั้นบ้าง อันนี้ก็ต้องทำใหม่เรื่อยๆ ใช้ของเก่าเดี๋ยวเนื้อหามันจะล้าสมัย บางทีเจอรุ่นพี่เอามาให้รุ่นน้องลอกอีก
ถ้าเป็นรายงานก็ต้องเอามาอ่านครับ สมมุติสั่งงานกลุ่ม 4 คน 1 เล่ม สอน 3 ห้องก็ได้รายงานมาอ่านเป็นสิบเล่มแล้ว ไม่ได้อ่านเฉยๆ ด้วย ต้องอ่านไปประเมินไปเพื่อจะให้มันออกมาเป็นคะแนน
ถ้าที่เล่ามานี้ยังถือว่ารับได้ ก็ยังมีงานอื่นๆ ให้ทำอีกครับ ทำงานสอนในสถาบันอุดมศึกษาต้องมีการทำวิจัย ในแต่ละปีก็มีการประเมินตัวชี้วัดจากหน่วยงานอื่นๆ อีกมากมาย (เท่าที่ผมเห็นมาคนที่ประกอบอาชีพสอนหนังสือทุกคน รับได้กับการสอน แถมบางคนชอบสอนหนังสือมากๆ แต่ยังไม่เคยเห็นใครที่ชอบทำเอกสารประเมินสักคน ถ้าจะนับว่านี่เป็นสิ่งที่ลำบากที่สุดในอาชีพนี้ก็พอจะได้นะครับ)
ส่วนรูปแบบการสอนของผม เวลาสอนในห้องผมจะดูตาม Course Syllabus ว่าได้วางแผนไว้อย่างไร แล้วก็จะสอนตามเนื้อหาที่ได้วางแผนไว้ ซึ่งอาจจะใช้เวลาไม่เต็ม (โดยเฉพาะวิชาบรรยาย เพราะผมเป็นคนพูดเร็ว เวลาพูดถึงสิ่งที่สนใจหรือตื่นเต้นมากๆ จะยิ่งเร็ว บางหัวข้อพูดจนจบใช้เวลาไม่ถึง 1 ชม.ต้องพูดซ้ำอีกรอบ) ถ้าเวลาเหลือผมก็จะทวนกันอีกรอบหรือไม่ก็ชวนคุยเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง หรืออาจจะให้งานนั่งทำในห้อง วันไหนใจดีก็ปล่อยก่อนเวลาแต่อาจจะมีงานฝากไปทำที่บ้าน ส่วนนอกเวลาสอนในคาบผมจะเผื่อไว้ให้นักศึกษาโปรเจ็คตลอด เพราะกะเวลาแน่นอนไม่ได้ว่านักศึกษาจะมาตอนไหนหรือจะคุยเสร็จตอนไหน ถ้าไม่มีธุระด่วนผมจะคุยจนรู้เรื่องทั้งสองฝ่าย แต่ถ้ามีงานต้องไปประชุมด่วนอะไรแนวนี้ผมก็จะรีบๆ เคลียร์แล้วนัดเวลากันใหม่
พอว่างจากอะไรต่างๆ พวกนี้แล้วค่อยทำงานอื่นต่อ มันก็เลยทำให้ผมเลิกงานเลทประจำ บางวันเที่ยงคืนหรือตีหนึ่งก็มี รปภ.ของมหาวิทยาลัยจะรู้ดีเพราะผมจะอยู่ยาวตลอด (แต่ผมชอบอยู่กลางคืนมากกว่านะ มันเงียบดี)
ส่วนถ้าเป็นนอกเวลางานแล้ว ผมมีเวลาให้เต็มที่กับนักศึกษาทุกคน บางทีก็จะมี Meeting เล็กๆ น้อยๆ กับพวกเด็กๆ ที่สนิทกัน มาคุยงานบ้าง ซึ่งพวกนี้จะรู้ว่าจะหาตัวผมได้ที่ไหน บางทีเด็กโปรเจ็คก็หอบงานมาคุย (ผมเคยตรวจเล่มโปรเจ็คนักศึกษาใต้แสงโคมไฟข้างทาง เพราะนักศึกษาขี่รถผ่านเห็นผมนั่งกินเบียร์รับลมอยู่กับเพื่อนเลยแวะเอางานให้ตรวจทันที) ส่วนใหญ่เนื้อหาที่คุยกันนอกเวลาจะเป็นเรื่องทั่วไป ซึ่งผมจะชอบเล่าประสบการณ์ของผมให้เด็กพวกนี้ฟัง เช่น เรื่องเกี่ยวกับอาชีพในสายวิชานี้ เรื่องเรียนต่อ เรื่องฝึกงาน เรื่องหางานทำ ฯลฯ หรือไม่ก็เล่าความรู้รอบตัวไปเลย (การสร้างปิรามิด, ประวัติศาสตร์ไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น, ความเป็นมาของเหล้าและเบียร์, การเมืองไทย ฯลฯ)
ผมชอบเวลาคุยนอกรอบแบบนี้เป็นพิเศษ เพราะมันเหมือนการแลกเปลี่ยนกัน อยู่ในห้องนักศึกษาจะฟังเรา แต่อยู่นอกห้องเราจะผลัดกันฟัง บางทีนักศึกษาจะมีปัญหามาปรึกษาในเรื่องที่เขาพูดกับเราหรืออาจารย์คนอื่นๆ ในห้องเรียนไม่ได้ เช่น ปัญหาครอบครัว การปรับตัวในการเรียน หรือแม้กระทั่งเรื่องทะเลาะกับแฟน ซึ่งผมก็พอจะเอาประสบการณ์ของตัวเองมาแนะนำแนวทางได้ และผมเห็นว่ามันจะดีมากถ้าสิ่งที่ผมแนะนำไปมันเป็นประโยชน์กับเด็กพวกนี้
สิ่งที่นักศึกษาต้องการจากผมมีมาเรื่อยๆ และไม่จำกัดเวลา ผมเลยเปิด Facebook, Twitter, LINE และอื่นๆ ไว้ตลอดเพื่อรับคำปรึกษาในเวลาแปลกๆ เช่นกลางดึกหรือเช้ามืด ซึ่งผมก็ช่วยเหลือได้ตามสมควร (แต่บางทีหนักไป เช่นส่ง Facebook Chat มาถาม Code ตอน 6 โมงเช้า ผมก็ต้องขอเอาไว้ก่อนเหมือนกัน)

ผมพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหน
ตอบได้ชัดเจนครับว่าพอใจ และพอใจมาโดยตลอดตั้งแต่ทำงานมา
เงินเดือนก้อนแรกของผม 8,xxx พอเปลี่ยนงานตกมาเป็น 7,xxx จนวันนี้ 19,xxx ความรู้สึกพอใจนั้นไม่แตกต่างกันเลยครับ
ผมคิดว่าตัวเองโชคดีที่ได้รับการปลูกฝังจากพ่อและแม่ให้พอใจในสิ่งที่ตัวเองมี ผมมีเงินเดือนน้อยผมก็ใช้ได้น้อย ผมมีเงินเดือนเยอะขึ้นผมก็ใช้เงินซื้อความสุขได้เยอะขึ้น ผมไม่เคยมีความรู้สึกว่ามันไม่พอ หรือมันน้อยเกินไป เพื่อนสนิทผมทำงานมีรายได้เดือนละหลายหมื่นแต่ผมก็ยังไม่รู้สึกทุกข์อะไรเวลาเปรียบเทียบกับมันเพราะเราทำงานคนละอย่างกัน สำหรับผมแล้วเงินมีเท่าไรก็เท่านั้นครับ ขึ้นเงินเดือนผมก็ดีใจ แต่ถึงไม่ขึ้นผมก็ไม่อะไรมากครับ (เท่าที่จำได้ผมไม่เคยบ่นเรื่องเงินเดือนเลยนะ)
บางคนมีมุมมองเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า การทำงานนั้นต้องได้ค่าตอบแทนที่คุ้มค่า ผมว่าผมก็ได้ค่าตอบแทนที่คุ้มค่ามาตลอดครับ ไม่เคยรู้สึกว่ามันน้อยเกินไปหรือมากเกินไป เพราะตั้งแต่เงินเดือน 7,xxx จนถึง 19,xxx ผมก็ตั้งใจทำงานในแบบของผมมาตลอด
ผมยังไม่มีบ้าน ไม่มีรถยนต์เป็นของตัวเอง แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกด้อยค่าอะไรถ้าเทียบกับคนอื่น ความสุขของผมอยู่กับอย่างอื่นมากกว่า ผมมีความสุขเวลาสอนหนังสือ สนุกเวลาคุยกับเด็กๆ ที่สอน อารมณ์ดีเวลาอ่านการ์ตูนหรือหนังสือที่ชอบ ตื่นเต้นเวลาดูข่าวเปิดตัวสินค้าไอทีใหม่ๆ สุขใจเวลาซื้อโมเดลมาสะสม สนุกเวลานอนเล่นเกมยามว่าง เฮฮาเวลาปาร์ตี้กับพี่น้องเพื่อนฝูง แค่นี้ผมว่ามันก็เพียงพอแล้วสำหรับผม เพราะงั้นผมเลยไม่ต้องเอาอะไรไปเปรียบเทียบกับใครครับ
มีเพื่อนๆ หลายคนชวนไปสอบเป็นข้าราชการ ผมไม่อยากไปเพราะเสียดายความรู้ที่เรียนมาจะไม่ได้เอาไปใช้ เพื่อนๆ ผมอยากเป็นข้าราชการเพราะต้องการความมั่นคง แต่ผมเชื่อว่าความมั่นคงสร้างเองได้ครับ ถ้าทำงานเต็มที่ ใส่ใจกับผลของงานให้มากที่สุด และพัฒนาคุณภาพงานเราให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ผมก็ว่ามันน่าจะเป็นความมั่นคงในแบบของผมนะครับ
จนถึงวันนี้ ผมต้องมาฝ่าฟันเพื่อเอาปริญญาเอกอีกใบ มันก็คือความลำบากอีกอย่างหนึ่งของการทำงานแหละครับ แต่ผมคิดว่าผมพอรับไหวและยังสู้ได้เรื่อยๆ เพราะผมรู้ว่าผลตอบแทนที่ได้มันสำคัญมากมายเหลือเกิน
สุดท้ายนี้ผมอยากจะบอกผู้อ่านทุกท่าน (ที่ยังอ่านมาจนถึงตรงนี้) ว่า ความสุขในชีวิตมันขึ้นอยู่กับความพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่ครับ อย่าไปเปรียบเทียบกับอะไร อย่าไปโทษอะไร เอาตัวเราเป็นจุดยืนเข้าไว้ แล้วทำในสิ่งที่ต้องทำให้ดีที่สุดครับ

แล้วคุณพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหนครับ :)

180 | เราพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แค่ไหน (1)

(เผยแพร่ครั้งแรกที่ http://www.gotoknow.org/posts/548491 วันที่ 17 กันยายน 2556)

เมื่อวานได้อ่านกระทู้หนึ่งในพันทิป (http://pantip.com/topic/30980964) ซึ่ง จขกท.ได้เล่าถึงเรื่องของเพื่อนเก่าคนหนึ่งที่เคยเรียนมัธยมมาด้วยกัน แต่เรียนแย่มาก สอบเอ็นทรานซ์ไม่ติดต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยเอกชน แถมเรียนไม่จบอีก แต่ปัจจุบันเป็นเจ้าของบริษัท 2 แห่ง เจ้าของโรงงานและคอนโดฯ อีกหลายๆ ที่ มีบ้านหรูหรา ขับรถสปอร์ต และมีแฟนหน้าตาดีเอามากๆ เรียกได้ว่าร่ำรวยและประสบความสำเร็จในชีวิตอย่างมากเลยทีเดียว
จขกท.เอามาเปรียบเทียบกับตัวเองที่สมัยเรียนก็เรียนได้อันดับต้นๆ ตลอด สอบติดมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดัง จบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับสอง เรียนสูงถึงระดับปริญญาโทและทำงานในบริษัทที่รับเงินเดือน 40,000 กว่าบาท ซึ่งดูๆ แล้วสิ่งที่ จขกท.เชื่อมั่นคือการศึกษาจะนำไปสู่ความก้าวหน้าและประสบความสำเร็จในชีวิต แต่ทำไมเพื่อนของเขาที่ต้นทุนชีวิตแย่มาตลอดถึงได้ร่ำรวยและดูจะมีอะไรเหนือกว่าเขาทุกอย่างถ้าเอามาเปรียบเทียบกัน
หลายๆ ความคิดเห็นที่ตอบๆ กันมาก็ดูจะปรามาส จขกท.ว่าเอาการศึกษามาเป็นตัวชี้วัดคนนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เพราะคนที่แม้จะไม่ได้เรียนหรือเรียนไม่สูงก็ยังสามารถประสบความสำเร็จในชีวิตได้เช่นกัน บ้างก็ว่าระบบการศึกษาไทยปัจจุบันไม่ได้สอนคนให้คิดสร้างหรือริเริ่มธุรกิจเอง สอนคนไปเพื่อไปเป็นลูกน้องลูกจ้างคนอื่น อะไรประมาณนี้
จากที่อ่านมาทั้งหมดแล้ว ผมรู้สึกว่ามันมีอะไรหลายอย่างสะกิดใจ จนอยากจะเอามาระบายความคิดให้ผู้อ่านได้แลกเปลี่ยนกันครับ
(ผมไม่ได้ไปเสนอความคิดเห็นในกระทู้นั้นเพราะว่าส่วนใหญ่กระทู้พันทิปความคิดเห็นหลังๆ ไม่ค่อยมีคนอ่าน อีกอย่างคือไม่อยากเจอเกรียนครับ 555555)

ในแง่มุมเกี่ยวกับการศึกษา
ไม่ว่ายังไงผมก็ยังเห็นด้วยกับ จขกท.ว่า การศึกษามีความสำคัญครับ ในยุคสมัยนี้ต้องยอมรับว่าสังคมเรา ปริญญาและตัวเลขผลการเรียนจะถูกให้ความสำคัญมาก่อนอย่างอื่นอยู่เสมอ เพราะฉะนั้นถ้าต้นทุนด้านการศึกษาคุณไม่ดี คุณอาจจะต้องเหนื่อยกว่าคนอื่นหน่อยละ ตรงนี้บางคนอาจจะแย้งว่า การศึกษาไม่ใช่คำตอบของการประสบความสำเร็จเสมอไป ผมก็ยอมรับว่าจริงบางส่วนครับ ลองมองย้อนไปถึงบรรพบุรุษของเรา...เอาแค่รุ่นพ่อแม่เราก็ได้ครับ เชื่อว่าครอบครัวส่วนใหญ่ (รวมถึงครอบครัวผม) พ่อแม่จะเรียนหนังสือมาน้อยหรือไม่ก็ยากจนมาก่อน แต่ที่ประสบความสำเร็จมาจนถึงปัจจุบันได้นั่นคือพวกท่านต้องใช้ความสามารถอย่างอื่นเป็นอย่างมากเพื่อที่จะมาทดแทนโอกาสที่ท่านเสียไปจากตรงนั้น เป็นความจริงใช่ไหมครับที่ทุกวันนี้พ่อแม่มักจะทำงานหนักเพื่อหาเงินส่งเสียให้ลูกได้เรียนดีๆ เรียนสูงๆ เพราะว่าท่านไม่อยากให้ลูกของท่านต้องลำบากเหมือนสมัยท่านนั่นแหละครับ เห็นได้ชัดเจนว่าคนที่เคยลำบากมาก่อนจะรู้ดีถึงความสำคัญของการศึกษา
กลับไปดูเพื่อนของ จขกท.สิ่งที่เขาเลือกจะมองเพื่อนก็คือสิ่งที่เพื่อนประสบความสำเร็จแล้ว มีบ้านมีรถมีนู่นนี่ๆ นั่นมากมาย แต่ถ้ามองย้อนไปว่ากว่าเพื่อนของ จขกท.จะมีทุกอย่างที่เห็นได้ เขาอาจจะลำบากยากเข็ญในการทำงานมามากกว่าตัว จขกท.เองก็ได้ (ถ้าเพื่อน จขกท.ไม่ได้บ้านรวยอยู่แล้วนะ) ผมเชื่อครับว่าสิ่งที่เพื่อน จขกท.มีทุกวันนี้ เป็นผลมาจากการทำงานหนักมาอย่างโชกโชน ผ่านความลำบากและล้มเหลวมาแล้วอย่างแน่นอนครับ
ยกตัวอย่างใกล้ตัว เพื่อนของผมคนหนึ่งในกลุ่มปาร์ตี้ด้วยกัน จบ ม.ปลายมาพร้อมกันแต่หมอนั่นไม่ยอมเรียนต่อ ปัจจุบันเป็นเจ้าของร้านขายโทรศัพท์มือถือในจังหวัดบ้านเกิด ขับรถยนต์มารับพวกผมไปเลี้ยงมื้อหรูประจำ ชีวิตตอนนี้ถือว่าสุขสบายครับ แต่กว่ามันจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่สบายเลยครับ เพราะจบ ม.6 ไปหางานทำก็มีแต่งานที่รับวุฒิ ม.6 รายได้น้อยต้องเก็บหอมรอมริบมาตลอด พวกผมตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็แสนสบาย นัดกินนัดเที่ยวกันเรื่อย แต่เพื่อนคนนี้ไม่เคยมาร่วมเลยครับ เหตุผลในการใช้เงินของพวกเรากับของมันต่างกันลิบ พอทำงานเก็บเงินจนได้เงินก้อนแล้วก็เอาไปลงทุนทั้งที่ไม่มีความรู้และประสบการณ์ ขาดทุนเจ๊งแล้วเจ๊งอีก เป็นหนี้มากมายจนกว่าจะจับทางได้ จนทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วถึงจะได้สบายสักทีครับ
ส่วนความคิดที่ว่า ระบบการศึกษาไทยสอนคนไปเป็นลูกจ้าง ไปเป็นลูกน้องเขา ไม่ได้สอนให้ริเริ่มทำอะไรเอง ผมไม่เห็นด้วยนะครับ ไม่งั้นประเทศเราก็คงไม่มีคนไทยเป็นเจ้าของกิจการอะไรแล้วละ ความคิดแบบนี้ออกจะโทษระบบเกินไปหน่อย คือผู้เรียนนี่แหละครับเป็นตัวสำคัญ การเรียนในระบบจะได้อะไรไปมากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวผู้เรียนเป็นสำคัญครับว่าจะขวนขวายกอบโกยมากน้อยแค่ไหน ไม่ควรจะคิดในทางคาดหวังว่าการศึกษาจะให้อะไรเรา แต่อยากให้มองว่า เราจะได้อะไรจากการศึกษามากกว่า
ดังนั้นผมมองว่า ระบบเป็นเพียงแนวทาง แต่สิ่งที่ผู้เรียนจะได้รับไปจากการศึกษาในระบบนั้น ขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้เรียนเองครับ
ผมได้เห็นตัวอย่างมากมายจากเพื่อนรอบตัวและลูกศิษย์หลายๆ คน บางคนค้นพบแนวทางตั้งแต่ตอนเรียน และเขาจะพบว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาไม่ใช่ปริญญาบัตรอีกต่อไป แต่เป็นความรู้หลากหลายที่เขาจะต้องกอบโกยไว้เพื่อที่จะเอาไปใช้ประโยชน์กับสิ่งที่เขาค้นพบได้หลังจากที่จบการศึกษาไปแล้ว ตัวอย่างเช่นนักศึกษาคนหนึ่งเรียนสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ และเขาพบว่าตัวเองสนใจการประกอบธุรกิจด้านไอที เขาเบนความสนใจไปในบางรายวิชาเป็นพิเศษ เช่น e-Commerce, เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น สุดท้ายเขาจบมาด้วยเกรดเฉลี่ยปานกลางและเปิดกิจการเป็นของตัวเองพร้อมกับขายสินค้าผ่านอินเตอร์เน็ตเป็นอาชีพเสริม การเป็นเจ้าของกิจการที่ว่านั้นไม่มีวิชาไหนในหลักสูตรที่สอนแต่เป็นสิ่งที่เขาหาแนวทางของเขาเจอ ส่วนวิชาอื่นๆ ที่เขาสนใจเป็นพิเศษนั้นสามารถเอามาใช้ในกิจการของเขาได้เป็นอย่างดี
(ตัวอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่ผมไม่ชอบเอามากๆ แต่กลับเผยแพร่กันอย่างมากมายในอินเตอร์เน็ต คือการหยิบเอา Bill Gates, Steve Jobs และ Mark Zuckerberg มายกตัวอย่างว่าเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยแต่ก็ประสบความสำเร็จเป็นเศรษฐีพันล้านมีชื่อเสียงโด่งดังได้ มันไม่ได้หมายความว่าทั้งสามคนขี้เกียจเรียนจนไม่จบแต่ประสบความสำเร็จนะครับ)

ในแง่มุมเกี่ยวกับความสำเร็จ
ถ้าเราจะมองว่าความสำเร็จในชีวิตนั้นคือสิ่งที่ต้องเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเหนือกว่าหรือด้อยกว่า ผมว่ามันคงเป็นความคิดที่ไม่ดีนัก เพราะเราจะไม่มีความพอใจเลย ถ้าเราเหนือกว่าใครคนหนึ่งได้ เราก็จะมองคนที่เหนือกว่าเราและพยายามจะเหนือกว่าเขาให้ได้อีก นั่นหมายความว่าเราจะไม่มีวันพอใจกับสิ่งที่เรามี แต่ถ้าเราเลิกมองเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้วหันมามองความพอใจที่มีเฉพาะตัวเองแล้ว เราจะรู้ครับว่า แค่ไหนคือน้อยไป แค่ไหนคือพอดี และแค่ไหนคือมากเกินไป ผมเคยเห็นบางคนที่มีหน้าที่การงานประจำ มีรายได้ดีและสม่ำเสมอ แต่ก็ยังอยากได้อยากมีเหมือนคนที่เหนือกว่าเขา ทั้งๆ ที่สิ่งที่เขามีและเป็นอยู่ตอนนี้มันก็เพียงพอเหลือเกินแล้วกับการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ผลที่ได้คือชีวิตของเขาไม่มีความพอเลยครับ ไม่มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองมีเลยสักอย่าง
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะอยู่ไปวันๆ กับสิ่งที่มีตอนนี้ก็พอแล้วนะครับ ต้องมีการพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ เพื่อให้สิ่งที่เรามีนั้นมันยังคงอยู่ต่อไป ไม่เสื่อมสลายไปตามสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ส่วนมันจะงอกเงยได้หรือไม่นั้นผมอยากจะมองให้มันเป็นกำไรมากกว่าครับ ยกตัวอย่างว่า ถ้าคุณทำงานประจำของคุณซึ่งคุณทำมันได้ดีที่สุดแล้ว วันหนึ่งวันใดถ้ามีคนที่มีความสามารถเหนือกว่าคุณเข้ามาทำงานในองค์กรเดียวกัน นั่นหมายความว่าความมั่นคงของคุณอาจสั่นคลอนได้ถ้าคุณไม่รักษาความสามารถที่มีต่องานของคุณไว้หรือทำให้มันดีขึ้น ถ้าองค์กรเคยจ้างคุณด้วยเงินจำนวนหนึ่ง เขาอาจเอาเงินจำนวนนั้นไปจ้างคนที่เก่งกว่าคุณแทนก็ได้ แล้วความมั่นคงที่คุณมีอยู่ก็จะเปลี่ยนไปใช่ไหมครับ
อีกเหตุผลหนึ่งที่ผมเห็นความสำคัญของการพัฒนาตัวองก็คือ มันจะส่งผลให้งานที่คุณทำมีคุณค่ามากขึ้น แม้คุณจะไม่ได้อะไรกลับมาเลยก็ตามแต่สิ่งที่คุณสร้างจะก่อให้เกิดประโยชน์มากขึ้นกับสิ่งที่เกี่ยวข้องอย่างแน่นอนครับ
ยกตัวอย่างเช่น สมมุติผมสอนหนังสือในวิชาคอมพิวเตอร์พื้นฐาน ผมสามารถทำสื่อการสอนที่มีเนื้อหาครอบคลุมตามเกณฑ์มาตรฐาน (เช่น ประเภทของคอมพิวเตอร์มีดังนี้ Mainframe Computer, Super Computer, Personal Computer บลาๆๆ) และใช้สื่อนั้นสอนไปได้เรื่อยๆ กี่ปีก็ตาม หรือจนกว่าจะมีการปรับปรุงมาตรฐานหลักสูตรใหม่นั่นแหละ ซึ่งผมก็สามารถสอนแบบนั้นได้แบบสบายๆ ไปได้เรื่อยๆ ใช่ไหมครับ
แต่ถ้าเราลองศึกษาข่าวสารในวงการไอทีอยู่เป็นประจำ เราอาจจะพบว่ามันมีสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้นซึ่งสามารถเอามาสอนหรือปรับปรุงเนื้อหาเพิ่มเติมได้ (เมื่อก่อนเรานับ PDA เป็นคอมพิวเตอร์ประเภทหนึ่ง ตอนนี้ก็คงต้องนับ Smartphone, Tablet หรือแม้แต่ Wearable Device อย่าง Google Glass, Samsung Galaxy Gear เข้าไปด้วย) ดังนั้นผมก็จะต้องมีงานเพิ่มขึ้นในแต่ละเทอมเพื่อที่จะปรับปรุง Slide, ปรับปรุง Sheet, Quiz และข้อสอบ ซึ่งถ้าผมไม่ทำจะเป็นไรมั้ย ก็ไม่เป็นนี่ครับ เงินเดือนก็เท่าเดิม อะไรๆ ก็เหมือนเดิมแต่เหนื่อยเพิ่มขึ้น แต่มันเป็นสิ่งที่ควรทำครับ เพราะนักศึกษาที่เราสอนจะได้รับความรู้ใหม่ๆ จากเรา ซึ่งมันจะเป็นประโยชน์ต่อตัวพวกเขาเองในอนาคต ผลตอบแทนที่ผมได้นั้นไม่มี แต่สำหรับนักศึกษาแล้วเขาได้เต็มๆ ครับ
สำหรับบางท่านที่ไม่ได้ทำงานด้านการสอน ตัวอย่างนี้อาจจะดูไกลไปนิด เคยได้ยินคำพูดประมาณนี้ไหมครับ ประเภทที่ว่า...ทำงานเป็นลูกจ้างเขา ขยันไปก็ไม่ได้อะไร คนที่ได้ประโยชน์ก็คือนายทุนหรือเจ้าของกิจการทั้งนั้น...
ลองคิดดูครับ โฆษณาประกันชีวิตมีเรื่องราวของผู้คนหลากหลายที่ต้องต่อสู้กับชะตากรรมในชีวิตของเขา เวลาเราดูทางโทรทัศน์แล้วต้องน้ำตาคลอ ได้รับแรงบันดาลใจที่จะใช้ชีวิตต่อไป มันอาจจะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าผู้สร้างเลือกที่จะทำงานแค่พอตัว เช่น ทำโฆษณาที่พูดออกมาตรงๆ ไม่เคลมมีคืน ฯลฯ อะไรประมาณนั้น ซึ่งถามว่าชัดเจนไหม ชัดเจนครับ บริษัทประกันได้โฆษณาที่ตอบโจทย์ไหม ก็ได้ครับ แต่คนที่ดูโฆษณากลับได้อะไรมากกว่านั้น นี่คือคุณค่าที่มองไม่เห็นแต่คุณจะสัมผัสได้ครับ
บทความนี้เอาแค่นี้ก่อน ตอนต่อไปจะเล่าเรื่องตัวเองบ้างครับ โปรดติดตามอ่านและติชมเสนอแนะ :)

14 กันยายน 2556

179 | คุยกันเรื่อง Ontology

(เผยแพร่ครั้งแรกใน http://www.gotoknow.org/posts/548199/ วันที่ 14 กันยายน 2556)

หลังจากห่างหายไปกว่า 5 ปี อจ.โอม ก็ชวนกลับมาเขียนกันอีกครั้ง ผมเลยมานั่งนึกว่าจะเขียนเรื่องอะไรดีที่พอจะมีประโยชน์กับตัวเอง+ผู้อ่านบ้าง นึกไปนึกมาก็เลยเลือกเอาเรื่องที่กำลังศึกษาอยู่ตอนนี้มาเล่าให้ฟังครับ นั่นก็คือเรื่องของ Ontology (ออนโทโลยี) นั่นเองครับ ซึ่งสิ่งที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นสำนวนและการเรียบเรียงของผมเองเพื่อความเข้าใจง่ายๆ อาจไม่ถูกต้องตาม References เป๊ะๆ นะครับ ถือว่าอ่านเพลินๆ ละกัน :)
------------------
เกี่ยวกับ (About Ontology)
Ontology ในทางวงการคอมพิวเตอร์แล้ว มันก็คือ นิยามของอะไรสักอย่างที่เราสนใจซึ่งเป็นความจริงเสมอและไม่มีการเปลี่ยนแปลง เช่น ถ้าเราพูดถึงคน เราจะมองเห็นว่านิยามของคนเนี่ยมีอะไรเป็นส่วนประกอบที่เกี่ยวข้องบ้าง เช่น คนมีแขนสองข้าง, มีขาสองข้าง, มีตาสองดวง, มีเพศชายและหญิง, มีสีผิวขาว เหลือง หรือดำ, มีผมตรง หยิก หรือหยักศก, มีอายุ, มีความสัมพันธ์ในลักษณะของครอบครัว ฯลฯ อะไรต่างๆ เหล่านี้ที่เรานึกออก มันเป็นความจริงเสมอใช่ไหมครับ (ไม่มีคนในประเทศไหนหรือเชื้อชาติใดที่เกิดมามีแขนข้างเดียวทุกคน หรือเกิดมาโดยไม่มีครอบครัวกันทุกคนหรอกเนอะ) ความจริงตรงนี้แหละครับคือความรู้ (Knowledge) ที่เราเอามาออกแบบให้มันเกิดเป็นโครงสร้างที่คอมพิวเตอร์สามารถเรียนรู้และทำความเข้าใจได้ โดยประโยชน์หลักๆ ของ Ontology ก็คือ เอาไปใช้ในงานทางด้าน Semantics เช่น การสืบค้นในเว็บสื่อความหมาย เป็นต้น

การสร้างและออกแบบ (Ontology Development & Design)
โดยทั่วไปเรามักจะเห็นการออกแบบ Ontology อยู่ในรูปแบบของกราฟ เพราะว่ามันดูแล้วเข้าใจง่ายใช่ไหมครับ จริงๆ แล้ว Ontology มันมีรูปแบบเป็นลำดับชั้นที่แตกแขนงความสัมพันธ์ออกมาในลักษณะของ Class และ Subclass อย่างเช่นรูปตัวอย่างข้างล่าง

ตัวอย่าง Ontology
(Z. Yuanfeng and Z. Liang. Curriculum knowledge organization and representation based on ontology. Electrical and Control Engineering (ICECE), 2011 International Conference on, 16-18 Sept. 2011, pp.6465 - 6468)
ซึ่งเวลาเราสร้างหรือออกแบบ Ontology เนี่ย มันจะมี Tools หลายๆ ตัวที่เอามาออกแบบและสร้างได้อย่างง่ายดายในรูปแบบ GUI เช่น Tools ที่ผมชอบและใช้มาตลอดก็คือ Protégé หรืออีกตัวหนึ่งที่ NECTEC ชอบใช้ก็คือ Hozo ซึ่งเวลาเราออกแบบเสร็จแล้วมันจะสร้างไฟล์ออกมาในรูปแบบของ OWL ครับ (ซึ่งโครงสร้างภาษาเป็นแบบ XML) ตัวอย่างของ OWL ก็อย่างเช่น


การสืบค้น (Query)
พูดถึงการสืบค้น ในการสืบค้นข้อมูลจาก Ontology ซึ่งถ้าเราเปรียบเทียบกับฐานข้อมูล มันจะมีตารางเป็นโครงสร้าง และมีข้อมูลจัดเก็บในตารางใช่ไหมครับ สำหรับ Ontology เรามีโครงสร้างในรูปแบบ Class และมีข้อมูลที่เรียกกันว่า Instance (หรือบางแหล่งเรียกว่า Individual) ที่จัดเก็บโดยอ้างอิงกับโครงสร้าง Class เช่นกัน เช่น Class ชื่อ Father (คุณพ่อ) ก็จะมี Instances ประกอบด้วย นาย ก. นาย ข. ฯลฯ เป็นต้น
ถ้าระบบจัดการฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ (DBMS) ใช้ภาษา SQL ในการสร้างคำสั่งสืบค้นข้อมูลจากตาราง Ontology ก็มีภาษาสืบค้นเหมือนกันครับ นั่นคือ SPARQL (สปาร์เคิล) ซึ่งมีรูปแบบภาษาคล้ายๆ กับ SQL นี่แหละครับ รูปแบบของ SPARQL ก็อย่างเช่นตัวอย่างด้านล่าง

SELECT ?name ?age
WHERE
{
Person:hasName ?name;
Person:hasAge ?age;
}
ORDER BY ?name LIMIT 3

อธิบายคำสั่งข้างบนคร่าวๆ คือ ต้องการเลือกข้อมูลชื่อ และอายุของคนใดๆ จาก Ontology ชื่อ Person โดยเลือกเอาจาก Class ที่มี Object Properties คือ hasName (มีชื่อ) และ hasAge (มีอายุ) โดยที่ ?name และ ?age ก็เปรียบเสมือนตัวแปรที่เราสร้างมารองรับผลลัพธ์นั่นเอง โดยต้องการให้ผลลัพธ์เรียงลำดับตามชื่อ และเอาแค่ 3 Records เท่านั้น เห็นไหมครับว่าคล้ายกับภาษา SQL มากอยู่พอสมควรเลย

การอนุมาน (Inference)
ความน่าสนใจอีกอย่างของ Ontology ก็คือ เราสามารถใช้การอนุมาน (Inference) ผ่านกฏที่เราสร้างขึ้น เพื่อให้ Ontology ที่ออกแบบและสร้างไว้แล้ว สามารถเรียนรู้ความรู้ใหม่ๆ ได้เสมอผ่านกฏของเรา ภาษากฏที่ใช้กับ Ontology ชื่อว่า SWRL (ไม่รู้อ่านว่าอะไร 55555) โดยใช้ร่วมกับ Rule Engine เพื่อการอนุมานกฏ ซึ่งตัวที่นิยมใช้กันเยอะๆ ก็คือ JESS ครับ
ภาษา SWRL มีรูปแบบของภาษาดังตัวอย่างนี้ครับ

Person(?x) ^ hasFather(?x, ?y) ^ hasBrother(?y, ?z) -> hasUncle(?x, ?z)

อธิบายคำสั่งข้างบนก็คือ ?x เป็นคน (Class Person) ?x มีพ่อ (Object Property hasFather) คือ ?y และ ?y มีพี่ชาย (Object Property hasBrother) คือ ?z ดังนั้น ?x จะมี ?z เป็นลุงนั่นเอง (Object Property hasUncle)

การสร้างกฏและอนุมานกฏนี้มีประโยชน์มากครับ เพราะเราสามารถให้ความรู้ใหม่ๆ กับ Ontology ที่เราสร้างขึ้นได้เรื่อยๆ เช่น เราสร้าง Ontology เกี่ยวกับคน ซึ่งมีการกำหนดความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวไว้บ้างแล้ว เช่น ความเป็นพ่อ, แม่, พี่น้อง, สามีภรรยา เราก็สามารถสร้างกฏเกี่ยวกับความเป็นลุง, ป้า, ปู่, ย่า, ตา, ยาย ฯลฯ ให้ Ontology สามารถอนุมานความสัมพันธ์เพิ่มเติมตามกฏได้
และหากในอนาคตเกิดเราต้องการความสัมพันธ์ของคนในรูปแบบ พี่เขย หรือพี่สะใภ้ เพิ่มเติมขึ้นมา เราไม่จำเป็นต้องไปแก้ไข Ontology หรือออกแบบใหม่ให้วุ่นวายครับ แค่เขียนกฏความเป็นพี่เขยและกฏของความเป็นพี่สะไภ้ขึ้นมา แล้วทำการอนุมานได้เลย แค่นี้ก็เรียบร้อย สะดวกดีไหมครับ :)
ดังนั้นถ้าเราออกแบบดีๆ และสร้างกฏที่ค่อนข้างครอบคลุมแล้ว Ontology เราสามารถเอาไปใช้ประโยชน์ได้หลากหลายและ (แทบจะ) ไม่ล้าสมัยแน่นอนครับ
------------------
ที่เล่ามาเหล่านี้ทั้งหมดก็คือเรื่องราวเกี่ยวกับ Ontology ที่ผมกำลังสนใจอยู่ตอนนี้ครับ หวังว่าคงจะมีประโยชน์บ้างสำหรับคนที่สนใจศึกษาหรือต้องการทำวิจัยเกี่ยวกับ Ontology หรือไม่ก็ถือว่าเอาความรู้มาแลกเปลี่ยนกันครับ ทั้งนี้หากผู้อ่านมีข้อเสนอหรือข้อชี้แนะใดๆ ผมยินดีรับฟังและแก้ไขด้วยความขอบคุณยิ่งครับ
ถ้ามีโอกาสคราวหน้าจะมาเล่าถึงงานวิจัยที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ (Ontology Mapping) แล้วพบกันใหม่ครับ :)

21 สิงหาคม 2556

178 | Life with Nintendo 3DS

เป็นเวลากว่า 5 เดือนแล้วครับที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับเครื่องเล่นเกมพกพาที่ชื่อว่า Nintendo 3DS

มันเริ่มจากการจะหาอะไรทำในช่วงระหว่างพักรักษาตัวหลังจากขาหักไปไหนมาไหนไม่ได้หลายเดือน ผมเลยตัดสินใจว่า ซื้อเกมมาเล่นดีกว่า


ทำไมต้อง 3DS
...ในความเป็นจริงคือเพิ่งซื้อ PSP มาเล่นไม่กี่วันก่อนโดนรถชน แต่ไปๆ มาๆ ก็เล่นจนเบื่อ ตอนแรกก็คิดว่าเกมใน PSP นี่แหละที่เราต้องการ แต่พอนึกถึงที่เคยปรึกษา อ.แมนไว้ว่าจะซื้อเครื่องเกมอันไหนมาเล่นดี อ.แมนแนะนำว่า 3DS นี่แหละเวิร์คสุดแล้ว เกมสนุกกว่า PSP ณ ตอนนั้นยังแอบเถียงในใจว่า เกมป๊อกแป๊กเนี่ยนะ (เคยยืมแกเล่นตอนสมัย DS) มันไม่ช่ายยยยยย เราต้องการเกม Action เลือดสาดกระหน่ำจอยแบบ God of War, Dante's Inferno รึอะไรพวกนี้เว้ยยยย !!!

ซึ่งสุดท้ายแล้วพอได้เล่นมันจริงๆ มันก็สนุกอะนะครับ แต่ว่ามันไม่นานอะ คือเล่นจบไปแล้วก็ไม่มีความรู้สึกอยากเอากลับมาเล่นใหม่อีก สรุปว่าเล่น PSP ไปได้ชั่วระยะเวลาหนึ่งก็วาง แล้วก็วางยาวเลย

แล้วก็ตัดสินใจซื้อ 3DS มาเล่น ด้วยความรู้สึกอย่างเดียวเลยคือ "อยากรู้ว่าเกมใน 3DS มันจะแตกต่างจาก PSP ซักแค่ไหน"


หลังจากได้มาครอบครอง
ซื้อมาแล้วก็ไม่มีเกมเล่นครับ คือเพิ่งมารู้หลังจากซื้อแล้วว่ามันเล่นเกม Cracked ไม่ได้ ถึงแม้ตอนแรกจะสั่งตลับ R4 มาด้วย แต่มันก็เป็นเกมของ DS ซึ่งพอเอามาเล่นใน 3DS แล้วมันตลกมากๆๆๆ คือ เครื่องสเปกเท่านี้ แต่เอาเกมจากเครื่องสเปกเก่ากว่ามาเล่น มันดูย้อนแยงยังไงบอกไม่ถูก ช่วงแรกๆ ก็เล่น R4 อยู่พักหนึ่งครับ แต่พอ 3DS อัพเดท Firmware ใหม่ปุ๊ป อัพทันทีเลยครับ แล้วก็เอา R4 เก็บไว้ดูเป็นบทเรียนว่า มันยังไม่ใช่คำตอบที่เราต้องการสำหรับเหตุผลที่เราซื้อ 3DS มาเล่น

พอไม่มี R4 ก็เหลือเกมๆ เดียวในเครื่องครับ ก็คือ Mario Kart 7 ซึ่งมัน Pre-Installed มาในเครื่องแล้ว ผมก็เล่นๆ มันไปก่อนครับ จริงๆ คือเกมมันสนุกมากๆ เลยนะ แล้วก็เป็นเกมที่ทำให้เราได้เห็น Features ของ 3DS เกือบหมดเลย ทั้ง 3D Display, StreetPass, SpotPass อะไรพวกนี้ แต่ยิ่งนานวันก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้นเรื่อยๆ ครับว่า นอกจากเกมแข่งรถมาริโอ้อันนี้แล้ว เกมอื่นๆ ของ 3DS มันมีอะไรดีบ้าง ก็เลยอาศัยโหลด Demo จาก eShop มาเล่นครับ ทั้ง Resident Evil, Monster Hunter 3 Ultimate, Fire Emblem: Awakening ซึ่งก็ทำให้เรารู้จัก 3DS ดีขึ้น ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่มีเกมไหนที่เราถูกใจจนถึงขนาดที่ว่า กูต้องซื้อเกมนี้มาเล่นให้ได้!!! อะไรแบบนี้


อธิบายถึงพื้นฐานด้านเกมของกระผม
ผมไม่ใช่คนที่เล่นเกมเป็นเรื่องเป็นราวมาแต่ไหนแต่ไรโดยเฉพาะเกมคอนโซล ที่เคยใช้เวลาเล่นมาก็คงเป็น Ragnarok Online, Counter Strike, The Sims, Diablo II, Warcraft III, Stronghold นอกนั้นก็ Assassin Creed, Prototype และอื่นๆ ซึ่งล้วนแต่เป็นเกมที่เล่นในคอมพิวเตอร์ทั้งนั้น ทุกเกมโหลดมาเล่นฟรีๆ หรือไม่ก็ซื้อแผ่นก๊อปจากร้านคอมแผ่นละ 100 มาทั้งสิ้น สำหรับผมแล้วเกมคือของเล่นที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจรายละเอียดมากนัก เล่นๆ แล้วก็เลิก ดังนั้นความสนใจในวงการเกมของผมจึงน้อยมากๆ มีแค่สมัยเรียนป.ตรี ปี 2-3 ที่เคยติดตามอุตสาหกรรมเกมพีซีอยู่บ้างจากนิตยสาร Future Gamer นอกจากนั้นไม่เคยสนใจเลยครับ


เริ่มซื้อเกม
หลังจากติดตามข่าวสารวงการพวกที่เล่น 3DS มาได้สักพัก ผมก็พบเกมที่ผมคิดว่าผมต้องการมันอย่างยิ่งแล้วครับ นั่นคือ Animal Crossing: New Leaf ที่กำลังจะวางจำหน่าย นี่อาจจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมตัดสินใจซื้อซอฟต์แวร์ลิขสิทธิ์ในหมวดเกมเลยก็เป็นได้ ตั้งแต่ Pre-Order จากร้านขายเกมบน Facebook (ร้านพี่อัง) จนกระทั้งเสียเงิน 1,250 บาทเพื่อให้ได้ตลับเกมแรกในชีวิตมาอยู่ในมือของเรา

(ตอนนั้นยังคิดเอาไปเปรียบเทียบกับพวกเกมใน iOS, Android ครับว่าเฮ้ย มันทำไมแพงจังวะ เกมบนอุปกรณ์พกพาเหมือนกัน เคยเห็นแต่ $0.99 อันนี้ $39.99 โดยส่วนใหญ่ มันแพงอะไรวะ ???)

จากตอนนั้นมา ผมตกหลุม 3DS อย่างเรียกได้ว่า โงหัวแทบไม่ขึ้นแล้วครับ



Animal Crossing: New Leaf เกมแนว Simulation ที่เล่นเพลินอย่างไม่น่าเชื่อ

สิ่งที่ค้นพบจาก Nintento และ 3DS
ผมเริ่มให้ความสนใจว่า ทำไมบริษัท Nintendo จึงได้มีความสามารถและวิสัยทัศน์ในการ "มองเกมให้เป็นเกม" และ "สร้างเกมให้เป็นเกม" ได้ขนาดนี้ คือมันมีอะไรหลายๆ อย่างแฝงอยู่ที่เราอาจจะมองไม่ออก แต่มันบอกเราอยู่ว่า "นี่คือเกมนะ" คือมันเป็นเกม !! เกมเท่านั้น !!! ไม่มีอะไรมากน้อยไปกว่านั้น

ยังไงน่ะเหรอครับ นี่คือสิ่งที่ผมเห็นนะ :

- เครื่องเกมของ Nintendo ไม่ต้องมีราคาแพงเทียบเท่าอุปกรณ์ทางเทคโนโลยีที่อยู่ในลักษณะใกล้เคียง มันเป็นสิ่งที่พ่อแม่พอจะทำใจซื้อให้ลูกๆ เล่นได้ไม่ยากนัก
- ลูกเล่นของเครื่องมีไว้เพื่อการเล่นเกมเท่านั้น ไม่ต้อง Multi-Function มากมาย (3DS ไม่ได้ทำ Option ที่เอาไว้ดูหนัง, ฟังเพลง หรือเล่นอินเตอร์เน็ตแบบเป็นเรื่องเป็นราว)
- ซอฟต์เกมของ Nintendo เต็มไปด้วยจินตนาการ ผิดกับเกมเดินยิงเดินฆ่าทั้ง 1st Person หรือ 3rd Person ที่เห็นเด็กๆ เล่นกันเกลื่อนเมือง ซึ่งไม่ค่อยจะให้อะไรนอกจากความสะใจและความตื่นเต้นในความรุนแรง
- การออกแบบเกมของ Nintendo มันคือการเล่นจริงๆ Option แต่ละอย่างของเครื่องมีไว้เพื่อให้ซอฟต์แวร์เกมได้แสดงประสิทธิภาพของมันได้อย่างเต็มที่ ซึ่งมันก็เป็นไปเพื่อให้ผู้เล่นเล่นเกมอย่างมีความสุขทั้งสิ้น

และยังมีอื่นๆ อีกมากมายที่ผมไม่รู้จะอธิบายมันออกมาให้เข้าใจได้ยังไงดี แต่อาจจะเห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นถ้าลองอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับ Nintendo ในอดีต (ลองอ่านบทความนี้)

(มาถึงตอนนี้ผมเพิ่งเข้าใจเหตุผลเรื่องราคาของซอฟต์เกม คือความสมบูรณ์แบบ รายละเอียด คุณภาพของเกมเพลย์ มันต่างกับเกมมือถือชนิดฟ้ากับเหว)


สุดท้ายแล้วได้อะไร ??
สำหรับผมรวมๆ แล้วมันคือความตื่นเต้นครับ ตื่นเต้นเหมือนกับตอนที่ได้สัมผัสเทคโนโลยีของ Apple หรือ Google อะไรแบบนั้นเลย ต่างกันแค่ว่าเทคโนโลยีของ Nintendo คือสิ่งที่มีไว้สำหรับเกม มันเหมือนเปิดโลกทัศน์ใหม่สำหรับเรากับวงการนี้เลยนะ อีกอย่างที่สนใจคือมันทำให้ผมมองไปยังผู้ผลิตเกมคู่แข่งอย่าง Sony และเปรียบเทียบเลยว่า ทั้งเทคโนโลยีของเครื่องเล่นเกม รวมไปถึงซอฟต์เกมต่างๆ ของค่ายนั้น มีความแตกต่างกับทางฝั่ง Nintendo อย่างไร ซึ่งมันก็ต่างกันเยอะจริงๆ ครับ

และเหล่านี้คือความพยายามที่จะอธิบายความสนุกของการเล่นเกมและการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับเกมจาก Nintendo ในช่วงเวลาที่ผ่านมาของผมครับ

ปัญหาต่อจากนี้ไปสำหรับผมก็คือ ผมเริ่มมีอาการติดเกมพอสมควรแล้ว ซึ่งมันไม่ดีแน่ถ้าความอยากเล่นเกมจะมารบกวนกิจกรรมประจำวันของผม ซึ่งตรงนี่ผมก็ตั้งใจไว้ว่าจะต้องปรับตัวอย่างมากเลยแหละ แต่ก็คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรเพราะอาการที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็คือเล่นเกมเพราะไม่มีอย่างอื่นให้ทำมากนัก ถ้าหายดีแล้วทำกิจกรรมปกติแบบคนอื่นๆ ได้แล้ว เรื่องเล่นเกมก็คงจะเพลาๆ ไปเอง (มั้งนะ 555555+)


รีวิวเล็กๆ
สุดท้ายจะขอเล่าถึงเกม 3DS ที่ซื้อมาเล่นทั้งหมดจนถึงตอนนี้แบบคร่าวๆ ครับ

1. Mario Kart 7



เกมนี้ Pre-Installed มากับเครื่องครับ ซึ่งตอนแรกก็เล่นๆ ไปโดยไม่ได้สนใจอะไรมาก แต่มันคือเกมแข่งรถที่สนุกที่สุดเท่าที่เคยเล่นมาเลยครับ ทั้งโหด มัน แล้วก็โคตรฮา เล่นคลายเครียดได้เรื่อยๆ หรือจะเล่นให้เครียดก็ได้เหมือนกัน 555555

2. Animal Crossing: New Leaf



เกมแนว Simulation ที่เราต้องไปเป็นนายกเทศมนตรีในเมืองที่มีแต่สัตว์พูดได้ กิจกรรมที่มีให้ทำประจำวันก็คือตกปลา, จับแมลง, ขุดฟอสซิลไปบริจาคพิพิธภัณฑ์, รดน้ำต้นไม้, สร้างสิ่งปลูกสร้างให้ชาวเมือง  กิจกรรมอื่นๆ ก็จะมีมาเป็นช่วงตามเทศกาลหรือฤดูกาล โดยเวลาในเกมก็คือเวลาจริงๆ ของเรา เป็นเกมที่เล่นได้เรื่อยๆ ตลอดกาลจนกว่าจะเบื่อครับ
(ไม่น่าเชื่อว่าเกมเด็กน้อยแบบนี้จะมีคนเล่นทุกเพศทุกวัยทั่วโลก แถมยังบูมขนาดฉุดยอดขาย 3DS ในฝั่ง US ให้พุ่งกระฉูดจนน่าตกใจ ทุกวันนี้ยอดขายใน US และ JP ก็ยังไม่หนี Top Ten ครับ)

3. Monster Hunter 3 Ultimate



ซื้อมาเล่นเพราะความอยากตามกระแสพวกนักล่าแย้ตามบอร์ดหลายๆ ที่ครับ ก่อนจะค้นพบว่ามันเป็นเกมที่เล่นแล้วหงุดหงิดง่ายที่สุด ผมสรุปไว้ ณ วันที่หยุดเล่นเกมนี้ว่า "มันเป็นเกมที่ดีมาก แต่ไม่ใช่สำหรับเรา" ปัจจุบันผมเก็บไว้ยาวเลยครับ เอาไว้งัดมาเล่นกับ อ.แมนบ้างในอนาคต 55555
(edited 22.12.2013)
อาศัยลูกฮึดจนเล่นไปถึง High Rank แล้วครับ แต่ตอนนี้พับไว้ก่อนไม่ได้เล่นต่อเพราะเริ่มยาก

4. Shin Megami Tensei IV



ซื้อมาพร้อมกับ Fire Emblem: Awakening เพื่อจะเคลมเอา $30 ใน eShop ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักเกมนี้มาก่อน แถมยังรู้สึกแหยงๆ ด้วยซ้ำ (หน้าตาของ Jonathan ในปกเกมแม่งโคตรเกย์) แต่พอลองเล่นดูปรากฏว่าแม่เอ๊ยยยย...จากเดิมที่เล่น Animal Crossing วันละหลายๆ ชม.ตอนนี้เหลือเล่นวันละไม่เกิน 1 ชม.ครับ นอกนั้นยกให้เกมนี้หมดเลย เชื่อแล้วว่าเป็นเกมในตำนานจริงๆ !! สนุกจนไร้คำบรรยาย
(edited 17.09.13)
เล่นจบแล้วครับ สนุกมาก บอกได้แค่นี้แหละว่าสนุกมากๆๆๆๆๆ

5. Fire Emblem: Awakening



ซื้อมาเพื่อเอา $30 อย่างที่บอกไว้ข้างบน แต่จริงๆ ลองเล่นใน Demo มาแล้วสนุกดี ไม่รู้ว่าตัวเต็มจะเล่นแล้วเครียดเหมือน Ragnarok Tactics หรือเปล่า ตอนนี้ดองไว้ยังไม่ได้เล่นครับ รอจบ MegaTen IV ก่อน
(edited 17.09.13)
เล่นไปได้สักพักแล้วครับ เกมแนว Tactic ที่สนุกและเล่นเพลินอย่างไม่น่าเชื่อ ตัวเนื้อเรื่องก็ไม่อึดอัดซับซ้อนเกินไปนัก เป็นเกมที่เล่นแล้วรู้สึกว่าสมองได้ใช้ประโยชน์เยอะมากเลยครับ (เล่นวันนึงไม่เกิน 4 Battle เพราะใช้ความคิดเยอะ ล้าเร็ว 55555)
(edited 14.01.2014)
เล่นจบไปแล้วเมื่อคืนครับ (แต่ข้ามฉากเสริมไป 2-3 ฉากเพราะอยากดูฉากจบ) โดยรวมถือว่าเป็นเกมที่น่าประทับใจจริงๆ ครับ ชอบมากตรงเนื้อเรื่องที่มีจีบกัน พัฒนาความสัมพันธ์แล้วก็ออกลูกออกหลานมาช่วยสู้ แถมตอนจบมีสรุปหลังเหตุการณ์ด้วยนะว่าแต่ละคนไปทำอะไรที่ไหนต่อ ยังกะหนังประวัติศาสตร์ 555555+


รวมๆ แล้วหมดเงินไปกับ 3DS หลายอยู่ครับ แต่มันก็คุ้มค่าถ้าเทียบกับความสนุกและประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ได้รับมา ผมโอเคกับมันมากครับ :)

29 พฤษภาคม 2556

177 | อินเตอร์เน็ตรำลึก

(ครึ่งแรกนี่รวบรวมมาจากทวีตที่พ่นไว้เมื่อสักพัก)

Begin...

ไปเจอเมลฉบับที่เก่าที่สุดที่ได้รับ (เท่าที่ยังมีอยู่) คือ Welcome จาก Yahoo! Mail ส่งมาเมื่อ

Tuesday, January 15, 2002 10:52 PM


My First E-Mail Address

ส่วนเมลแรกในชีวิตคือ hotmail สมัครไว้ในชื่อ king_krimson@hotmail.com เมื่อประมาณปี พ.ศ.2541 (15 ปีที่แล้ว) ตอนนี้คงโดนลบ Account ไปแล้วมั้ง Search ด้วย Google ไม่เจอแล้ว เหอๆๆ

อดีตเมลนี้เคยเอาไว้ใช้ในเว็บไซต์ของคณะศิวาลัย รร.นครสวรรค์ เว็บแรกในประวัติศาสตร์ (go.to/siwalai) ซึ่งข้าพเจ้าเป็นเว็บมาสเตอร์เอง

(สมัยนั้น go.to ฮิตมากเลยแหละ)

My Web

เว็บของคณะศิวาลัย รร.นครสวรรค์ เว็บแรกสุดสร้างขึ้นโดยใช้ FrontPage Express และฝากไว้ที่ geocities.com แน่นอนว่าเป็น Static Web จ้า

เหตุที่ทำขึ้นมาก็เนื่องจากอิจฉารุ่นพี่ที่ทำเว็บนักเรียน รร.นครสวรรค์ เว็บแรก (http://ns.th.edu) ซึ่งดังมากๆ ในจังหวัดนครสวรรค์ แต่ ns.th.edu เขาทำเป็นเว็บบอร์ดฝากโฮสต์แบบเป็นเรื่องเป็นราว เราทำแบบนั้นไม่เป็นก็เลยทำออกมาได้แต่เว็บกากๆ 5555

สมัยนั้นไม่มีกด Like จะดูว่าคนเข้ามากน้อยแค่ไหนก็ต้องดูที่ Counter ซึ่งก็ไปหาจากเว็บที่ให้บริการ Counter ฟรีมาแปะไว้อีก

ทำได้ไม่นานก็เลิก เพราะไม่รู้จะทำไปทำไม 555555+

My Future

และด้วยความง่ายดายของ FrontPage Express ทำให้ข้าพเจ้าหลงผิดคิดไปว่าการทำเว็บไซต์มันเป็นเรื่องง่ายๆ ก็เลยมาเลือกเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์

ซึ่งก็ส่งผลกระทบยาวนานให้ข้าพเจ้าต้องมานั่งรับกรรมอยู่หน้าคอมจนถึงทุกวันนี้ (ฮาาาาา)

--------------------------------------------------------------

(ครึ่งหลังนี่เขียนไว้ที่นี่เพราะขี้เกียจทวีตและ)

Web Developer

สมัยนั้นมีหนังสือสอนเขียนเว็บที่ง่ายที่สุด (ที่ไม่ใช่เขียน HTML ทีละบรรทัด) อยู่เล่มนึง ก็คือ สร้างโฮมเพจฟรี! ที่ GeoCities (และที่อื่นๆ) ของ สนพ.โปรวิชั่น ซึ่งอ่าน+ลอกตามง่ายมาก ถือว่าเป็นหนังสือคอมพิวเตอร์เล่มแรกในชีวิตของผมที่ได้เปิดอ่านและใช้แบบจริงๆ จังๆ (ไม่นับแบบเรียนวิชาคอมพิวเตอร์ในโรงเรียนและที่ ECC, BCC เพราะตอนที่เรียนไม่ได้ใส่ใจเลยซักกะติ้ด)


(ขอบคุณภาพประกอบจาก http://www.welovebook.com)

Floppy Disk

ไฟล์สมัยนั้นเล็กมาก ผมกับเพื่อน (ไอ้แต๋ว) ก็จะซื้อ Floppy Disk ไว้คนละแผ่น (แผ่นละ 20 บาท) เอาไว้ Save File ถ้าตอนอยู่ที่โรงเรียนเราจะไปนั่งทำที่เครื่องคอมพิวเตอร์ของเจ้าหน้าที่ห้องสมุด (อภิสิทธิ์ชน 5555) ถ้าวันหยุดก็จะไปนั่งทำตามร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ ชั่วโมงละ 20-30 บาท และด้วยความที่ใช้เป็นแต่ FrontPage Express ซึ่งมันจะติดมากับ Windows 98 ถ้าร้านไหนเปิดดูแล้วไม่มีลงไว้ (ไม่รู้ไปลง Windows ยังไง) เราก็ไม่เล่นร้านนั้น ตอนหลังฉลาดขึ้นมานิดนึงเลยหาวิธี Copy โปรแกรมใส่ Floppy Disk ไว้เลย ไปที่ไหนก็มีใช้ละคราวนี้


(ขอบคุณภาพประกอบจาก Wikipedia)

E-Mail

E-Mail สมัยนั้นยังเป็นของใหม่ ร้านค้าหรือสินค้าไหนที่ผู้ผลิต/ เจ้าของมี E-Mail Address แปะไว้จะดูเท่และทันสมัยมาก (ประมาณร้านค้ายุคนี้ที่ต้องมี LINE ID แปะไว้หน้าร้าน) แล้วก็เป็นสิ่งที่หลายๆ คนไม่รู้คือมันสมัครฟรี ใช้ฟรี และไปใช้ที่คอมพิวเตอร์เครื่องไหนก็ได้ที่มีอินเตอร์เน็ต !!!

ข้อจำกัดเรื่องขนาดความจุ Inbox ในสมัยนั้นไม่ใช่ปัญหา เพราะไฟล์ส่วนใหญ่ขนาดเล็ก อินเตอร์เน็ตโลกเรายังไม่เร็วพอที่จะรับส่งอะไรใหญ่ๆ ได้ละมั้ง ข้อจำกัดเดียวของ Free E-Mail สมัยนั้นคือ ถ้าไม่ได้ Login เข้ามาใช้งานเกิน 3 เดือน มันจะระงับบัญชีและก็ใช้ไม่ได้

(E-Mail ทำให้เรารู้จักศัพท์อินเตอร์เน็ตคำแรกๆ คือ Login ซึ่งเด็กหลังเขาอย่างพวกเราสมัยนั้นอ่านว่า โล-จิ้น)

และพอสมัคร E-Mail ได้แล้ว ก็ตระเวนสมัครอะไรอย่างอื่นที่มันฟรีให้เยอะไปหมด 55555+

Web Site

เว็บไซต์หลายๆ เว็บที่เรารู้จักสมัยนั้น ปัจจุบันก็ล้มหายตายจากไปเยอะเหมือนกัน อย่าง Geocities.com นี่แน่นอนว่าหมดลมไปนานแล้ว ที่ยังจำได้และปัจจุบันยังมีอยู่ก็ Bluemountain.com ที่เอาไว้ส่ง e-Card หาเพื่อนหาสาวๆ

แต่เว็บที่อยู่มายาวนานจนน่าตกใจ (ในความรู้สึกนะ) คงเป็น Yahoo!


Yahoo! Homepage ในปี พ.ศ.2541 
(ขอบคุณภาพประกอบจาก marccrouch)

หน้า Homepage ของ Yahoo! ที่อยู่ในความทรงจำตอนนั้นก็ประมาณภาพข้างบนนี่ แต่ที่จำติดตาคือไอ้รูปที่อยู่ในวงกลมข้างๆ โลโก้ Yahoo! ด้านบน มันจะมีรูปแว่นกันแดดแทน Cool แล้วก็มีรูปพริก 2 เม็ดแทน Hot เป็นอะไรที่งงมากในตอนนั้นว่ามันหมายถึงอะไร ??

เว็บไซต์แรกในชีวิตที่รู้จักคือ Sanook.com เมื่อครั้งที่ได้รู้จักอินเตอร์เน็ตครั้งแรกตอน ม.3 (พ.ศ.2540) เพราะเฮียโดม (ลูกพี่ลูกน้องคนรอง) พาไปเล่นที่ร้านอินเตอร์เน็ตร้านแรกในนครสวรรค์บนชั้น 2 ศรีไกรลาส (ชั่วโมงละ 30 บาท) เป็นอะไรที่ตื่นเต้นน่าสนใจมาก เพราะด้วยความที่มันเป็น Web Portal แห่งแรกๆ ในเมืองไทย คือในหน้า Homepage มันมีอะไรเยอะแยะไปหมด ทั้งภาพดารา, หนังใหม่ที่กำลังเข้าโรง ฯลฯ

แต่สิ่งที่ทำให้เราติดอินเตอร์เน็ตอย่างลึกซึ่งก็คือ Chat นั่นเอง

Chatroom

ประสบการณ์ Chat ครั้งแรกในชีวิตของหลายๆ คนคงเป็น PIRCH หรือ ICQ แต่ของเรา โปรแกรม Chat ตัวแรกที่ได้เห็นก็คือ Microsoft Chat


(ขอบคุณภาพประกอบจาก Wikipedia)

แต่ด้วยความที่มันไม่มีใครคุยด้วย ก็เลยได้แตะๆ แป้ปเดียวแล้วก็ไม่ได้สนใจมันอีก แต่โปรแกรม Chat จริงๆ ที่ทำให้เริ่มติดครั้งแรกก็คือ Chatroom ใน Sanook.com นั่นแหละ

ครั้งแรกในการ Chat ใช้ Nickname ใน Sanook Chatroom ว่า L'Arc~en~Ciel เพราะตอนนั้นเราชอบวงนี้มากๆ แล้วก็เปิดตัวสำเร็จเพราะเราคุยกับชาวบ้านด้วยภาษาโบราณ ("สูเจ้าเหตุไฉนจึงได้สนทนากับตัวข้าเยี่ยงนี้", "ใยมิบอกหมายเลขโทรศัพท์ของท่านฤา" ฯลฯ) จนมีคนใน Chatroom ทักว่า ท่าน L'Arc ท่านมาจากสมัยหือหรือไร...แล้วไอ้สมัยหือนี่มันสมัยไหนวะ ฮาาาาาา

(ถ้าใครยังจำได้ ดังพันกร นักร้อง RS ที่ดังมากๆ ตอนนั้น ออกอัลบั้มพิเศษมามีเพลงนึงชื่อว่า "ปรารถนาสิ่งใดฤา" คิดว่ามันต้องไม่ใช่ความบังเอิญแน่ๆ 555555)

แน่นอนว่า Sanook Chatroom ดังแค่ไหนก็คงสู้กระแส PIRCH ในบ้านเราไม่ได้

PIRCH

ครั้งแรกที่เล่น PIRCH ก็เล่นตามเครื่องข้างๆ แหละ ก่อนจะเป็น PIRCH98 ก็ต้องเจอ PIRCH32 ก่อน (แต่เหมือนจะไม่นานนัก)


(ขอบคุณภาพประกอบจาก dvdgameonline)

ในรูปข้างบนก็จะเห็นห้องที่ดังสุดในจังหวัดเราตอนนั้น "#นครสวรรค์น่ารัก" นั่นเอง นอกนั้นห้องดังๆ ก็คงเป็นพวก #น่ารัก, #หาแฟน อะไรพวกนี้ เด็กวัยรุ่นเล่น PIRCH กันทั้งบ้านทั้งเมือง พวก Command ต่างๆ ก็จำกันขึ้นใจ /me /nick อะไรเหล่านี้เป็นกันทุกคน เวลาไปเล่นเน็ตตามร้านต้องมีสมุดเล็กๆ ไว้จดเบอร์โทรศัพท์ จดที่อยู่ที่ขอจากใครก็ไม่รู้ในนั้น แล้วก็โทรไปหา นัดเจอ ฯลฯ อะไรก็ว่าไป

สิ่งที่น่าจดจำที่พอรำลึกได้ก็คงพอแค่นี้ครับ เพราะต่อจากยุคนี้ไปก็เป็นอะไรที่เราคุ้นเคยกันแล้วละ :)

20 พฤษภาคม 2556

176 | 梦随风飘

ชื่อ Entry นี้เป็นภาษาจีนครับ อ่านว่าอะไรเหรอ...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

รู้แต่ว่ามันคือสิ่งที่ผมตามหามานานมาก เอาระยะเวลาแบบใกล้เคียงก็น่าจะประมาณปี พ.ศ.2549 คือตั้งแต่เมื่อ 7 ปีที่แล้วนั่นเอง แล้วผมก็เพิ่งจะค้นพบมันเมื่อกี้นี้ !!!

梦随风飘

จะบอกว่าตามหาแบบจริงๆ จังๆ เลยก็ไม่ถึงขนาดนั้นครับ คือเรื่องมันเริ่มจากช่วงประมาณปี พ.ศ.2549 ผมไปดาวโหลดเพลงภาษาจีนมาจากแหล่งไหนก็ไม่รู้บนอินเตอร์เน็ต ซึ่งน่าจะเป็นไฟล์ zip ที่บีบรวมเพลงมาหลายๆ เพลง (ในนั้นมีเพลงประกอบละครเปาบุ้นจิ้น, Jay Chou แล้วก็เพลงของหวังลีฮอมที่กำลังดังอยู่ด้วย) แล้วพอฟังๆ ไป ผมก็มาประทับใจกับเพลงอยู่เพลงหนึ่ง คือฟังแรกๆ มันก็ไม่ได้เพราะอะไรเลยครับ แต่พอฟังบ่อยๆ เปิดวนไปหลายๆ วันเข้า เกิดชอบขึ้นมาซะงั้น เพลงนี้ก็เลยเป็นหนึ่งในเพลงโปรดที่ผมมักจะเปิดขึ้นมาฟังเรื่อยๆ เวลาทำงานกับคอมพิวเตอร์เครื่องที่บ้าน

ต่อมาตอนไปเรียนโท บางครั้งผมก็มีโอกาสขับรถไปเองวันเสาร์-อาทิตย์ ก็เอาเพลงจีนหลายๆ เพลงรวมเพลงนี้ด้วยแหละครับ ไรท์ใส่แผ่นไปฟังในรถด้วย (ตอนนี้ไฟล์เพลงที่ว่ามี 2 Copy แล้วนะครับ)

ไปๆ มาๆ Hard Disk คอมที่บ้านมีปัญหา ได้เปลี่ยนใหม่ แน่นอนว่าไฟล์เพลงอันนั้นก็หายสาปสูญไปด้วย ผมเองตอนนั้นก็ลืมๆ ไปแล้วว่ามีเพลงนี้อยู่ (คืออารมณ์ฟังเพลงผมมันจะแล้วแต่ช่วงเวลาอะครับ บางช่วงก็เห่อเพลงแบบนึง แล้วก็เปลี่ยนไปเห่อเพลงแบบนึง) ก็ปล่อยผ่านเลยไปครับ จนอยู่มาวันหนึ่งเกิดอยากฟังเพลงนี้ขึ้นมา เลยจะหาโหลดใหม่จากในเน็ต...

มืดมนเลยครับ เพลงชื่ออะไรก็ไม่รู้ ใครร้องก็ไม่รู้ รู้แค่ว่ามันเป็นภาษาจีน -_-"

ก็เป็นอันว่าอดฟังกันไป จนผมไปเจอแผ่น CD ที่มีเพลงที่ว่านี้ในรถนั่นแหละครับ ดีใจมากๆ เลยตอนนั้น ถึงกับต้องรีบเอามา Copy ลงคอมพิวเตอร์ไว้เลย เพราะแผ่น CD ก็ลายมากแล้ว กลัวว่าเจ๊งแล้วจะหาฟังไม่ได้อีก ...จนปัจจุบันแผ่นนี้เปิดไม่ได้แล้วครับ เสียไปเรียบร้อย (ตอนนี้ไฟล์เพลงที่ว่าเหลือ Copy เดียวละนะ)

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ การใช้งานคอมพิวเตอร์ของผมก็มีการเปลี่ยนผ่านเครื่อง การ Format Hard Disk มานับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งส่วนใหญ่เวลา Back Up จะนึกถึงแต่พวกไฟล์งานแล้วก็โปรเจ็คต่างๆ ที่เกี่ยวกับงาน (แค่นั้นก็เยอะแล้วแถมตกหล่นอยู่เรื่อย) พวกโปรแกรมนี่ไม่สนครับ ถือซะว่าเดี๋ยวก็ดาวโหลดใหม่ได้ ส่วนพวกเพลงนี่ไม่เก็บเลย เอาไว้อยากฟังค่อยเปิดหาใน Youtube เอา ทำแบบนี้ทุกครั้งเวลา Format หรือย้ายเครื่อง

จนมาถึงวันที่อยากฟังเพลงจีนเพราะๆ เพลงนั้นขึ้นมา แต่ไม่รู้จะหาฟังได้ที่ไหนนั่นแหละครับ เสียดายขึ้นมาทันทีเลย อะฮึๆๆๆ

ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันครับ ในวันที่ลองสมัครใช้ Dropbox เป็นครั้งแรกๆ ผมเอาไฟล์เพลงจีนที่ Copy มาจากแผ่น CD ในรถนั่น ใส่ Dropbox ไปด้วย และก็เพิ่งรู้เมื่อกี้เองครับตอนที่ลองหาไฟล์อะไรใน Dropbox Folder ของตัวเองไปเรื่อย...ตกใจเลย โอ้วววว มันยังอยู่ :)))


เพลงที่ 4 จากข้างล่างนั่นแหละครับ เพลงโปรดอันแสนลึกลับในตำนานของผม

เปิดฟังกันไป 2-3 รอบให้ชื่นใจแล้วก็ได้เวลามาตามหาความจริงกันแล้วครับ ว่ามันคือเพลงอะไรแน่ เผื่อไว้ว่าถ้าวันนึงไฟล์เพลงนี้มันหายไปอีก (ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่เหอะ) ผมต้องสามารถหามันมาฟังได้อีก แต่ก็อย่างที่บอกไปตอนแรกครับ ไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเพลงนี้เลย รู้แต่ว่ามันเป็นเพลงภาษาจีน ไฟล์ชื่อ renamed_ (msfp).mp3 (อะไรวะ?) แถมข้อมูล Tag ไม่มีเลยซักอัน แล้วจะหายังไง

อันดับแรก ผมนึกถึง Shazam ครับ

อันนี้ค่อนข้างเชื่อมือ เพราะว่าเคยเอาไปหาเพลง 21Guns ของ Green Day ให้ อจ.โอมมาแล้ว จากที่มันเปิดแบบเบาโคตรๆ ในร้านกาแฟก็ยังเจอได้ ผมจัดการโหลด Shazam App ใน iPhone ทันทีครับ เปิดเพลงจีนลึกลับให้ Shazam ฟังไปสักพัก ปรากฏว่า...หาไม่เจอ

โอเค (แอบใจหาย) สงสัย Shazam จะฟังเพลงจีนไม่ออก เอาไงต่อดีครับ...ผมนึกถึงบริการอื่นแนวๆ นี้ที่ไม่ใช่ Shazam ลองเปิด Google หาด้วยประโยคว่า "music search engine"

เว็บแรกที่เจอคือ midomi ครับ ก็เลยลองกับอันนี้ก่อนเลย หลักการของมันคือมันจะมีปุ่ม (ทำจาก Flash) ให้กดในหน้าเว็บ แล้วเราก็เปิดเพลงหรือไม่ก็ฮัมเพลงใส่ไมโครโฟนของคอมให้เว็บมันฟัง แล้วมันก็จะเอาไปค้นหาในระบบของมันให้ ...จริงๆ มันก็เหมือนกับ Shazam อะแหละ

ผลการค้นหาเป็นหน้าจอนี้ครับ


กวาดสายตาครั้งแรกก็เจอประโยคนี่เลย... 0 midomi user recordings 

คือพอเห็นเลยศูนย์ก็ทำใจแล้วอะครับว่า เออ ไม่เจออีกแล้วมั้ง ช่างมันเหอะ แต่ก็พอดีแว้บๆ เห็นตัวหนังสือภาษาจีนตรงข้างบน (แถบสีเทาๆ อะครับ)

ผมคิดว่าเฮ้ย อันนี้ป่าววะ ?? คืองงว่าข้างล่างมันบอกเจอ 0 แต่ข้างบนมันเจออะไร ก็รีบ Copy ตัวหนังสือจีนอันนั้นแหละครับ Search ต่อใน Google เลย

ผลออกมาคือ


เอ๊ะ !!! คลิปอะไรๆๆๆๆ

เอาแล้วครับ มาถึงปากถ้ำแล้ว ในที่สุด....คลิกเข้าไปที่คลิป


แต๊นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพลงดังออกมาจากเว็บ youku ซึ่งก็น่าจะเป็นเหมือนๆ Youtube ของจีน

ป๊าดดดดดดดดดดดดดดดด ชัดเจนครับ เพลงนี้แหละ !!! เพลงนี่เล้ยยยยย !!!!

จากการงมแบบไม่รู้เหนือใต้ในตอนแรก จนมาหาเพลงนี้เจอในที่สุด ดีใจมากๆ ครับ ผมเอาชื่อเพลงไปหาต่อใน Youtube และเก็บ Favourite ไว้เรียบร้อย เอาชื่อไป Rename ไฟล์เพลงเดิม และ Back Up ชื่อไว้อีกหลายๆ ที่แล้ว คิดว่าต่อไปอยากฟังอีกคงไม่ต้องหาให้วุ่นวายเหมือนตอนนี้แล้วครับ 555555





ป.ล.1
ผมเอาคำว่า 梦随风飘 ไปแปลใน Google Translate แปลเป็นภาษาอังกฤษออกมาได้ว่า "Dream gone with the wind" ภาษาไทยมันแปลให้ว่า "ความฝันที่หายไปกับลม" โอ้โหโคตรเท่อะ ดูจากคลิปอีกอันที่หาเจอ มันน่าจะเป็นเพลงประกอบละครเรื่องอะไรสักเรื่อง

ลองฟังเพลงลึกลับในตำนานของผมที่ว่านี้ดูครับ





ป.ล.2
ลองฟังเพลงอื่นที่ผมหาเจออีกในบรรดาไฟล์เพลงจีนของผมดูนะครับ



เพลงนี้ออกแนวบรรยากาศยุคเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ คือผมชอบอารมณ์ในยุคนั้นมากเลยอะ



เพลงนี้ผมก็ชอบเพราะฟังดูหวานๆ เพราะดีไปอีกแบบครับ

15 พฤษภาคม 2556

175 | The Impossible หนังจบ อารมณ์ไม่จบ


จริงๆ ครับ

หนังที่ดูจบแล้วรู้สึกว่า อารมณ์มันยังค้างๆ อยู่ในใจ ในชีวิตที่ดูหนังมาก็มีหลายเรื่องนะครับ แต่ถ้านับในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ The Impossible เป็นหนังที่สร้าง Impact ในความรู้สึกผมได้ "รุนแรง" ที่สุดครับ

เพิ่งดูจบไปเมื่อคืนนี้ หนังความยาวเกือบ 2 ชั่วโมงเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเบื่อหน่ายเลยแม้แต่ช่วงเดียว ในส่วนของความตื่นเต้น หวาดเสียว ก็มีให้เห็นเป็นระยะๆ แต่ความรู้สึกที่ส่งผลกับผมมากที่สุดกลับเป็น...

"ความกลัว" ครับ

แน่นอนว่ามันเป็นเพราะผมมี "อารมณ์ร่วม" กับฉากในน้ำทะเล ซึ่งปรากฏให้เห็นจะๆ ในหนัง

ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เกือบทำให้เอาชีวิตไม่รอดเมื่อปี 2549 เป็นต้นมา ผมก็มองทะเลไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทั้งภาพของคลื่นน้ำ ฟองอากาศที่หมุนวนอยู่รอบๆ เสียงคลื่นที่ดังก้องอยู่ในหูเพียงอย่างเดียว รสเค็มจนเกือบจะขมของน้ำทะเลที่ไหลวนเข้าออกทั้งปาก จมูก หู และตา ความหนาวเย็นจับใจของน้ำทะเลที่ท่วมท้นอยู่จนเหมือนกับจะไม่สามารถหลุดออกจากมันได้ สัมผัสของพื้นทรายที่คว้าเท่าไรก็ไม่อยู่ ทุกอย่างนี้ยังคงหลอกหลอนผมอยู่ทุกครั้งที่เห็นภาพทะเล

ทุกอย่างที่ว่ามาอยู่ในหลายๆ ฉากของหนังเรื่องนี้ครับ และมันก็พาผมกลับไปอยู่ในความรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง ผมร้องไห้ออกมาทุกครั้งและภาวนาด้วยอาการสั่นไปทั้งตัวให้ฉากที่ว่ามันพ้นๆ ไปเสียที จนหนังจบแล้วก็ยังคงรู้สึกสั่นๆ กลัวๆ อยู่เลย

จริงๆ ครับ ความรู้สึกแบบนี้ ใครไม่เคยเจอกับตัวไม่รู้หรอก

เหมือนที่ลองไปอ่านๆ ในพันทิป หลายๆ คคห ที่พูดถึงหนังเรื่องนี้ว่าไม่รู้สึกอะไรเลยกับฉากหายนะที่หนังนำเสนอ แม้กระทั่งเอาไปเปรียบเทียบกับหนังโลกแตก (ที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นจริง) อย่าง The Day After Tomorrow และ 2012 ว่าสองเรื่องนั้นยังสมจริงกว่าเยอะ จนหลายคนที่เคยอยู่ในเหตุการณ์สึนามิปีนั้นต้องออกมาจวกด้วยอาการเดียวกับผม ก็คือ ถ้าไม่เจอกับตัวก็คงไม่เข้าใจว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง


หนังสร้างจากเรื่องจริงของครอบครัวหนึ่งที่ผ่านเหตุการณ์สึนามิถล่มที่เขาหลักเมื่อปี พ.ศ.2547 ซึ่งจะรอดตายกันหมดครอบครัวหรือไม่นั้นก็คงต้องไปหาดูกันเอาเอง ถ้าวิจารณ์ในแง่ของคนดูหนัง หนังเรื่องนี้เป็นหนังดราม่าที่ดีมากครับ ความสมจริงของฉากและลำดับเหตุการณ์ก็ทำได้เนียนมากเลยทีเดียว และถ้าเราไม่ใส่ใจเรื่องของสัญลักษณ์ต่างๆ ในหนัง สิ่งที่เห็นก็คือภาพที่สมจริงมากจากมุมมองของผู้ประสบเหตุการณ์เลยละ และต่อให้ท่านเป็นคนที่ชอบดูหนังหรือไม่ก็ตาม เรื่องนี้เป็นหนังที่อยากให้ดูกันจริงๆ ครับ