หน้าเว็บ

14 พฤษภาคม 2556

174 | NCCIT 2013

มาเล่าเหตุการณ์เล็กๆ ให้อ่านกันนิดนึงครับ

คือเมื่อวันที่ 9 พ.ค.ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ไปนำเสนอ Paper (Proceeding) ในงาน NCCIT2013 (The 9th National Conference on Computing and Information Technology) งานสัมมนาทางด้านคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ ที่จัดโดย ม.พระจอมเกล้าพระนครเหนือ และปีนี้ก็จัดที่พระนครเหนือนั่นแหละครับ



Paper นี้เป็นงานแรกตั้งแต่เรียน ป.เอก (ถ้านับก่อนเรียนด้วยก็เป็นงานที่สอง) แถมส่งไปในงานที่ออกจะจริงจังมากๆ ผมลุ้นตั้งแต่ส่งไปครั้งแรกก่อนหน้านี้ที่งาน NCIT2013 แต่ก็โดน Reject อย่างเจ็บปวด อาจารย์ที่ปรึกษาเลยเอาให้งานนั้นมาปรับเพิ่มเติมไปพอสมควรแล้วลองส่งใหม่ที่นี่ ผมก็ปรับแต่งเรียบร้อยแล้วก็ส่งเข้า Easychair ไป แล้วก็ลืมไปเลย (จริงๆ ตั้งเตือนวันประกาศผลไว้ในมือถือแล้วละ)

แล้วก็ Accident ครับ ขาหักนอนโรงพยาบาล -_-"

ช่วงนั้นลืมไปเลยครับ ไม่สนใจแล้วว่าจะได้รึไม่ได้ คือคิดอยู่แค่ 2 เรื่องใหญ่ๆ คือ วิชาเรียนในเทอมนั้น (2/55) ยังไม่ได้ส่งงาน, สอบปลายภาค กับห่วงว่าขาที่หักเนี่ยจะเดินได้เหมือนเดิมหรือเปล่า เรื่องอื่นไม่สนแล้วตอนนั้น และในระหว่างที่นอนอยู่โรงพยาบาลหลังผ่าตัดนั่นเอง ก็มีเมลเข้ามา (จำได้ว่าเป็นวันที่ 8 มี.ค.ตอนค่ำๆ)

Dear Correspondent Author
NCCIT2013- 58Author(s): ชยันต์ นันทวงศ์Title: การวิเคราะห์กรอบมาตรฐานของโครงสร้างหลักสูตรสาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ฯ
Congratulations. We are pleased to inform you that your paper has been ACCEPTEDfor ORAL presentation at the NCCIT2013.
(ต่อจากนี้คือรายละเอียดบลาๆๆ)

ดีใจมั้ย...ดีใจครับ แต่มันไม่สุดง่ะ คือรายละเอียดในเมลด้านล่างๆ มันมีคอมเมนต์จาก Reviewer 2 ท่าน ให้แก้อีกบานตะไทเลย ปัญหาคือ ณ ชั่วโมงนั้นผมยังไม่รู้เลยว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร ต่อให้กลับไปอยู่บ้านแล้วก็ไม่รู้ว่าจะเดินเหินได้เป็นปกติอีกเมื่อไร สภาพตอนนั้นก็ตื้อๆ ไปหมดครับ เลยตัดสินใจว่า เอาให้กลับบ้านได้ก่อนค่อยคิดละกันวะ

พอกลับมาอยู่บ้านแล้วก็เอา Paper มาแก้ตามคอมเมนต์เรียบร้อยก็ส่งกลับไปครับ ใช้เวลาดำเนินการอยู่หลายวันจนเสร็จเรียบร้อยก็โอเคครับ รอวันไปนำเสนออย่างเดียว แต่จนแล้วจนรอดก็...หายไม่ทันครับ

การเดินทางไป กทม.ครั้งนี้เลยทุลักทุเลที่สุดเท่าที่เคยไปมาเลย เอาตั้งแต่ว่า:

- เดินเองไม่ได้ เลยเดินไปขึ้นรถตู้เองไม่ได้ แล้วตอนลงรถก็คงจะเดินไปต่อไม่ไหว
- ม.พระจอมเกล้าพระนครเหนืออยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่เคยไป
- จะแบก Notebook และเอกสารอื่นๆ ขึ้นหลังไปด้วยก็เกรงจะหกล้มขาหักอีกรอบ

สุดท้ายก็ต้องยอมตามข้อเสนอของแม่ครับ คือตัดสินใจเหมารถตู้ไป และก็ไปทั้งครอบครัวครับ อย่างน้อยก็ช่วยดูแลได้ระหว่างการเดินทาง และหลังจากส่งผมเข้างานแล้วที่บ้านก็ยังไปเที่ยวห้างหรืออะไรอื่นได้ ผมก็เลยชวน อ.ตุ๋งไปด้วยกันเลยเพราะว่านำเสนอวันเดียวกัน ได้ อ.ตุ๋งช่วยดูแลตอนอยู่ในงานเลยรอดตัวไปหลายเรื่องครับ

เราออกเดินทางตอนตี 4 เพื่อที่จะไปทันลงทะเบียนตอนเช้า ปรากฏว่ารถตู้ที่จ้างมานั้นขับรถได้มันสะใจมากครับ เมารถกันทั้งคัน ผมอดนอนตั้งแต่กลางคืนเพราะตื่นเต้นสุดๆ (เป็นแบบนี้ประจำ 55555) ก็นั่งผะอืดผะอมไปตลอดทาง ส่วนพ่อกับ อ.ตุ๋งเมารถจริงจังครับ ดูแล้วทรมานมาก T_T


สถานที่จัดงาน คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ เดินจากที่จอดรถไปไกลพอสมควรแทบเป็นลม 
(สำหรับคนที่เดินด้วยไม้ค้ำยันอย่างผมนะ)



บรรยากาศในห้องรวมตอนครึ่งเช้า

กำหนดการคือช่วงเช้าจะเป็นการเปิดงานโดยอธิการบดี และ Invited Keynote Speech โดยนักวิชาการที่ดังมากมายในวงการคอมพิวเตอร์เรา 2 ท่าน ท่านแรก (Professor, Ph.D., D.Sc. Janusz Kacprzyk) พูดเรื่องที่ผมยอมรับเลยว่าฟังไม่รู้เรื่องซักนิด ส่วนท่านที่สอง (Prof. Dr. Mark Weiser) พูดเรื่องเกี่ยวกับ Securities อันนี้รู้เรื่องแต่ก็ฟังไม่ค่อยครบเพราะเริ่มหลับๆ ตื่นๆ แต่เรื่องก็น่าสนใจดีนะ


ของที่ได้รับในงานก็มี ป้ายชื่อ (อย่างเท่), กระเป๋า Notebook ปักลาย NCCIT สวยงาม, หนังสือรวม Abstract และเอกสารต่างๆที่เกี่ยวข้อง, Thumb Drive 4 GB ลาย NCCIT ข้างในมีไฟล์รวมเล่ม Paper เป็น PDF และสุดท้ายคือเสื้อลาย NCCIT สวยงามมากครับ

พอถึงช่วงบ่ายก็แบ่งเข้านำเสนองานตามห้องที่กำหนด คิวผมอยู่ประมาณ 4 โมงเย็น แต่โชคดีที่คนก่อนหน้านำเสนอเสร็จเร็ว แถม Chairman ดำเนินงานค่อนข้างกระชับ เลยได้ขึ้นก่อนเวลาพอสมควร ก่อนจะขึ้นนำเสนอสักพัก อาจารย์ที่ปรึกษา (ผศ.ดร.จักรกฤษณ์ เสน่ห์ นมะหุต) ก็มาให้กำลังใจด้วยพร้อมกับ อ.ตุ๋งที่นำเสนอเสร็จแล้ว ความรู้สึกตอนนั้นคือตื่นเต้นและกดดันกว่าเดิมครับ เพราะอาจารย์ที่ปรึกษามาจับตาดูการนำเสนอนี่แหละ 55555+

ช่วงที่ผมนำเสนอเป็นช่วงหลังเบรคพอดี ซึ่งก็ปรากฏว่าผู้นำเสนอหลายๆ คน (ที่คอยจะถามคำถามเรา) กลับไปเกือบหมดแล้ว ตอนแรกๆ ก็โล่งใจนิดๆ ครับที่จะไม่ค่อยมีคนคอยถามมากนัก ที่ไหนได้...คณะกรรมการจัดงาน NCCIT มานั่งเพียบเลยครับ แถมแต่ละท่านถามคำถามจนผมลนลานมากขึ้นเรื่อยๆ (เวงเอ๊ย T_T) สุดท้ายก็เลยเงียบครับ เงียบแล้วก็ยิ้มอย่างเดียว รอ Chairman ไล่ลง แหะๆๆๆๆ :P


สภาพตอนนำเสนอ อนุเคราะห์ถ่ายภาพโดย อ.ตุ๋ง :)

นำเสนอเสร็จก็โล่งอกครับ กลับบ้านได้อย่างสบายใจ แต่สภาพแต่ละคนนี่หมดเรี่ยวแรงกันถ้วนหน้า กลับมาถึงบ้านประมาณ 1-2 ทุ่มก็ไม่ทำอะไรแล้วครับ อาบน้ำเสร็จก็นอนหลับเงียบกริบกันทั้งบ้าน 555555


อาจารย์ที่ปรึกษา / ข้าพเจ้าผู้พิการ / อ.ตุ๋ง

สรุปว่าประสบการณ์ในการนำเสนอ Paper ในสนามแรกของ ป.เอกครั้งนี้ เป็นอะไรที่ตราตรึงใจมากครับ อาจารย์ที่ปรึกษาก็บอกว่า ดูแนวทางไว้ เอาคำแนะนำจาก Chairman และผู้ฟังมาเพิ่มเติมงานและเตรียมส่งเวทีต่อไป...เมื่อขาหายดีแล้ว :)

หวังว่างานหน้าจะมีโอกาสได้ไปนำเสนอในสภาพครบ 32 นะครับ 555555+

21 เมษายน 2556

173 | สารพัด Gadget แก้เซง

วันนี้มาเล่าถึงสารพัด Gadget ที่เอาไว้เล่นแก้เบื่อระหว่างพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านหลายเดือนครับ

1. iPhone 4


ถือเป็นอุปกรณ์ที่อยู่คู่กายมานานครับ (เคยเขียนถึงใน Entry นี้ เมื่อเดือน พ.ค.54) ทนทายาดสิ้นดี ตอนหลังๆ นี่ผมแกะทั้งฟิล์มกันรอยหน้า-หลังออก เคสอะไรก็ไม่ใส่ทั้งนั้น และมันก็พิสูจน์ให้เห็นครับว่าสินค้า Apple นี่มันไม่ได้กระจอกนะ ทนมากๆ เลยแหละ

สภาพที่เกิดขึ้นหลังจากใช้มาจนกำลังจะครบ 2 ปีในเดือนหน้านี้ก็คือ กระจกหน้าหลังมีรอยขีดข่วนเล็กน้อยในระดับที่รับได้ ส่วนรอบๆ เครื่องก็มีรอยบิ่นบ้างจากการที่ตกพื้นหลายครั้ง (โดยเฉพาะตอนเมา) ตบท้ายด้วยบาดแผลใหญ่บริเวณด้านบนที่เพิ่งได้มาสดๆ จากอุบัติเหตุเมื่อต้นเดือนมีนาคมนี่เอง แต่โดยภาพรวมแล้ว มันคือโทรศัพท์มือถือที่ผมรักมากที่สุดพอๆ กับ Nokia 3310 โทรศัพท์มือถือเครื่องแรกเลยครับ (เครื่องนั้นใช้มาเกือบ 4 ปี)

การใช้งาน : เล่นเน็ตผ่าน WiFi, 3G (ตอนปิด Router แล้ว) / ทวีต / ถ่ายรูปขึ้น Instagram / ถ่ายวิดีโอขึ้น Vine / โหลด App เล่นบ้าง

2. Samsung Galaxy Tab 2 7"


Tab นี่ซื้อมาประมาณเดือนกรกฎาคมปีที่แล้ว เพราะว่าเอา iPad ไปใช้ที่ ม.น.แล้วพ่อไม่มีเล่นเลยเอามาคืนพ่อ ก็พอดีเงินค่าสอนออกก้อนนึง เลยรีบแจ้นไปซื้อเลย 12,900 บาท ตัดสินใจไวโคตรๆ ทั้งๆ ที่เคยน้ำตาตกกับ Samsung มาแล้วนักต่อนัก แต่ทว่า...ไม่น่าเชื่อครับ ผมใช้มันมาเกือบปีแล้ว ยังรู้สึกเหมือนยังเป็นของใหม่อยู่เลยง่ะ

ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะว่า Spec ของ Tab 2 เนี่ยมันถือว่าใช้ได้นะ ทั้ง CPU (ARMv7), RAM และอื่นๆ ถือว่าสูงพอที่จะใช้งานได้นานกว่าปี ต่างจากสมัยที่ใช้ Spica อันนั้นเจ็บปวดมาก
(เมื่อต้นเดือนดูรายการแฟนพันธุ์แท้ Smartphone เลยเพิ่งรู้ว่า Spica เป็น Android ตัวแรกที่ Samsung เอามาทำตลาดในเมืองไทยด้วย !!)

ส่วนต่อมาก็คือ ผมไม่ค่อยติด App คู่ตัวที่มากับเครื่อง (ที่พัฒนาโดย Samsung เอง) เท่าไรนัก หลังจากใช้ Stock ROM ไปสักพัก ผมก็จัดการ Root และลง CM (CyanogenMod) เรียบร้อย แหม...มันน่าใช้ขึ้นเยอะครับ ลื่นหัวแตกเลยทีเดียว ใช้ตั้งแต่ CM 9 มาถึงล่าสุดตอนนี้ CM 10.1 ถึงจะเป็น Nightly Build (อัพเดทกันทุกคืน) ก็ยังถือว่าประสิทธิภาพสูงมากครับ ดึงประสิทธิภาพของเครื่องได้ชนิดที่ Stock ROM เทียบไม่ติดเลย ถึงจะมีปัญหา Crash บ้างในบาง App แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผมครับ รับได้ๆ :)

อีกส่วนหนึ่งก็คือ ความรู้สึกมันเหมือนว่าช่วงนี้ Android ทำอะไรออกมาตอบโจทย์การใช้งานผมได้หลายอย่างมาก ทั้งการใช้งานที่ง่ายขึ้นมาก (ถ้าเทียบกับสมัยที่เคยสัมผัสมาตอน 2.1-2.2) ขนาดหน้าจอของ Tab เองที่ใหญ่พอที่จะทำนู่นนี่ได้สะดวก รวมๆ แล้วกลายเป็นว่าช่วงหลังๆ ผมติด Tab มากกว่า iPhone ซะอีกครับ

ทุกวันนี้สิ่งที่ผมใช้ Tab มากที่สุดก็คือ การดูหนังครับ คือผมจะเอา DVD ที่เคยซื้อไว้เมื่อตอนทำงานใหม่ๆ (ประมาณปี 49) ซึ่งส่วนใหญ่เป็นแผ่นปั๊ม -_-" เลือกเอาเฉพาะแผ่นที่ยังไม่เสียมา RIP โดยใช้โปรแกรม HandBrake เก็บไว้เป็นไฟล์ mp4 แล้วก็เอาไว้ดูใน Tab ตอนก่อนนอนครับ อันนี้ทำทุกคืน คืนละเรื่องสองเรื่องจนบางวันได้นอนตอนเช้ามืดเลย 555555 ดูหนัง Wide Screen ในจอ 7 นิ้วนี่มันสุดยอดจริงๆ :D

การใช้งาน : เล่นเน็ตผ่าน WiFi / ดูหนัง / ทวีต / อ่านข่าว / อ่านการ์ตูน (PDF) / โหลด App ใหม่ๆ มาลองบ้าง

3. PSP


ตัวนี้ฮาครับ คือตอนอยู่พิดโลก อยู่มาวันนึงบ่นกับพี่โหน่งว่า อยากได้เครื่องเล่นเกมพกพาซักเครื่องไว้เล่นเวลาว่างๆ เลยชวนแกไปซื้อในเมืองครับ เก็บหอมรอมริบ (จากเงินเดือนที่เพิ่งออก) ไปตัดสินใจซื้อ PSP รุ่น Street มา ที่เลือกรุ่นนี้เพราะว่าถูกสุดครับ (ประมาณ 5,000 บาท) วัสดุมันก็พลาสติกเลยแหละ แถมไม่มี WiFi / ลำโพงมีอันเดียว แต่ผมเอามาเล่นเกมครับ ฟังก์ชั่นอื่นๆ ไม่สนใจ ถึงวัสดุจะเห่ยไปบ้างแต่ก็ถือว่าถูกลงไปหลายบาทเลยแหละ ซื้อ Memory Stick เพิ่มอีก 8 GB ก็ลงเกมเล่นได้บานทุ่งแล้วครับ

ตอนซื้อมาทางร้านก็ลงเกมมาให้ 4-5 เกมตามที่ผมเลือกไว้ แถมกำชับมาอย่างจริงจังถึงข้อห้ามหลายอย่าง เช่นห้ามเล่นเกมตอนชาร์ตไฟ, ห้ามลงเกมเองต้องเอามาลงที่ร้าน ฯลฯ ของแบบนี้ไม่ใช่ปัญหาครับ โหลดเกมมาลงเองง่ายกว่าขี่มอไซค์ 20 กม.ไปให้ร้านลงให้ตั้งเยอะ ผมก็เออๆ ออๆ ไปครับ

ซื้อมาได้ไม่กี่วันก็อุบัติเหตุครับ ที่เคยพูดกับพี่โหน่งไว้ว่าจะเอาไว้เล่นเวลาว่างๆ เลยได้เล่นซะจริงๆ ตั้งแต่นอนโรงพยาบาลจนกลับมาพักรักษาตัวที่บ้านถึงวันนี้เกือบ 2 เดือน มันอยู่คู่มือผมแทบจะตลอดเวลาครับ มีเวลาเหลือเฟือให้เล่นสมใจเลย เวงเอ๊ย -_-"

การใช้งาน : เล่นเกมสถานเดียว

4. Nintendo 3DS
 

ตัวนี้เพิ่งซื้อมาเมื่อก่อนสงกรานต์วันเดียวครับ ด้วยเหตุผลที่ว่า จู่ๆ ก็อยากได้ (ซะงั้น) ก็เลยสั่งซื้อผ่านเว็บ  http://www.pspinw.com เลย สั่งไปวันที่ 10 ของมาวันที่ 12 ได้เป็น 3DS XL (US) ชุด Mario Kart 7 Pre-Installed สีฟ้าสวยงาม ผมสั่งตลับแฟลช R4 ไปด้วย รวม Micro SD 8 GB อีกอัน ค่าเสียหายทั้งหมด 8,100 บาทรวมค่าส่ง EMS เอามาเล่นเกมทางเลือกเวลาเบื่อเกมโหดๆ ใน PSP ก็โอเคดีครับ

ณ วันนี้ก็เป็นที่รู้กันว่าต่อให้มี ROM ของ 3DS ที่แจกอยู่เกลื่อนเน็ตก็ตาม ยังไง 3DS ก็ยังเล่นไม่ได้อยู่ดี ทุกวันนี้ผมก็เลยได้แต่เล่นเกม DS เก่าๆ ผ่านตลับแฟลช แล้วก็เล่นเกมที่มันให้มาครับ ซึ่งก็ถือว่าคุ้มค่าอยู่นะ แค่ Mario Kart 7 เกมเดียวก็เล่นได้นานแสนนานละ พวก AR Card ก็เอามาเล่นบ้างเพลินๆ ส่วนเกมของ DS ก็อย่างที่รู้กันว่า ถึงภาพไม่สวย กราฟิกไม่อลังการ แต่ความสนุกนั้นขั้นเทพเลยครับ

การใช้งาน : เล่นเกมสถานเดียว

5. meTV IPTV by TOT


ตัวนี้คือ IPTV ครับ เป็นของ TOT บริการใหม่ที่กะจะเอามาตีตลาดวงการทีวีเลยว่างั้น ก็เลยเกลี้ยล่อมพ่อกับแม่ลองเอามาใช้ดูครับ ตัวกล่องนี่ได้มาฟรีแต่เสียค่าบริการเพิ่มจากอินเตอร์เน็ตเดือนละ 60 บาท ซึ่งก็ถือว่าคุ้มใช้ได้นะ ถึงช่องที่ดูจะไม่ค่อยถูกใจนักแต่ก็ดูกันทุกวันครับ ช่องที่ชอบๆ ก็มี Thai PBS (HD), Green Channel (HD), Nation Channel แล้วก็ช่อง 3 ไว้ดูละครครับ (มีช่องการ์ตูนไว้ดูสลับๆ กันบ้าง) ข้อดีอื่นๆ ของอีกล่องนี้คือ ดูย้อนหลังได้ 3 วัน กับที่มันเป็น Android ครับ (ICS แถม CPU เป็น ARMv7 ด้วยนะเฮ่ย) ถ้าไม่มีอะไรจะดูจริงๆ ผมก็เอาไฟล์หนังใส่ SD Card เสียบดูแทนครับ

ที่ฮาคือ ถึง TOT จะบอกว่าความเร็วเน็ตที่แนะนำคือไม่น้อยกว่า 6 MB แต่ที่บ้านผม 10 MB ยังมีบางช่วงที่ดูทีวีแล้วกระตุกเลยครับ (ไอ้โอมมันเคยบอกว่ามันคือช่วงเวลานายกเช็คเมล์ 555555+) แถมตอนเปิดทีวีเนี่ยถ้าใครเปิดคอมโหลดอะไรอยู่ก็กระตุกอีกเหมือนกันครับ ถึงมันจะค้างแล้วโหลดต่อก็เหอะ (ช่วงไหนกระตุกมากๆ ละครบ้านผมจะจบช้ากว่าบ้านอื่นประมาณ 10 นาที 55555+) ทุกวันนี้เลยกลายเป็นว่า ถ้าจะโหลดอะไรช่วงที่จะมีคนดูทีวีละก็ ทีวีต้องสลับไปใช้หนวดกุ้งหาคลื่นเหมือนเดิม...เป็นงั้นไปวุ้ย

การใช้งาน : ดูทีวี / ดูหนัง

6. Amazon Kindle Touch


ตัวสุดท้ายครับ e-Book Reader ตัวนี้ซื้อมานานพอสมควรแล้ว ประมาณช่วงงานรับปริญญาที่ราชภัฏเมื่อปีที่แล้วก่อนไปเรียนต่อ สั่งซื้อจากเว็บ http://kindle-thailand.in.th ในราคาประมาณ 6,000 บาท ช่วงแรกๆ ก็ใช้เยอะนะ อ่านสี่แผ่นดินไปเกือบจบแล้ว (ที่ยังไม่อยากอ่านให้จบเพราะเสียดายความสนุก) อ่านการ์ตูน PDF ก็หลายเรื่อง บางทีก็เอามาอ่าน Novel ฝึกภาษาบ้าง ใช้ประโยชน์ได้เยอะครับสำหรับการอ่านหนังสือเนี่ย อยากให้มีหนังสือภาษาไทยทำขายใน Format นี้เยอะๆ คนไทยคงจะรักการอ่านขึ้นมามากเลยทีเดียวแหละครับ

แต่ช่วงหลังจากเกิดอุบัติเหตุและพักรักษาตัว เจ้า Kindle นี่กลับไม่ค่อยได้เอามาใช้เท่าไร เพราะว่าข้อจำกัดของมันคืออ่านที่มืดไม่ได้ แล้วส่วนใหญ่เวลาว่างพอที่จะอ่านหนังสือได้ก็ดันเป็นตอนกลางคืนซะอีก ก็เลยกลายเป็นอุปกรณ์ที่ช่วงนี้ออกจะเหินห่างกันไปซักหน่อยครับ

การใช้งาน : อ่าน e-Book สถานเดียว

จบแล้วครับสำหรับนานาสารพัดอุปกรณ์ที่อยู่ข้างเตียงผม ณ ตอนนี้ เขียนเพลินเลยยาวไปหน่อยอย่าว่ากันนะครับ :)





14 เมษายน 2556

172 | In-App Purchase ในมุมมองส่วนตัว


เมื่อตอนบ่าย อจ.แมนโทรมาบอกว่า Dungeon Hunter 4 ลง iOS ให้โหลดแล้ว คุยโทรศัพท์จนเสร็จแล้วมานั่งนึกสักพักกลายเป็นว่า ตอนที่คุยนั่นผมได้ยินเป็น Monster Hunter ก็เลยตื่นเต้นพอสมควร จริงๆ แล้วผมโหลด Dungeon Hunter 4 ไว้ตั้งแต่วันแรกที่ลง App Store แล้วแต่ยังไม่ได้ลองเล่นดูเลย ก็เลยเปิดขึ้นมาเล่นใน iPhone 4 คู่มือตัวเดิมครับ

เล่นไปได้สักพักก็ปิด ปัญหาเรื่องภาพกระตุกนั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ (เพราะ iPhone 4 มันก็เก่าแล้ว) แต่ที่ผมผิดหวังกับ Gameloft และ Dungeon Hunter 4 มากที่สุดก็คือ มันยังมีระบบ In-App Purchase เหมือน Dungeon Hunter 3 ที่ผมเกลียดเข้าไส้อีกแล้ว ถึงแม้จะมีความแตกต่างกับภาค 3 อยู่หลายส่วนทั้งเนื้อเรื่องและรูปแบบการเล่น แต่มันไม่ควรจะมี IAP เลย

ระบบการเล่นที่ผมประทับใจมากที่สุดคือ Dungeon Hunter 2 ซึ่งมันเรียบง่ายมาก การ Drop Item, การสวมใส่อาวุธและเครื่องป้องกันแบบ Auto หรือแม้กระทั่งการอัพ Skill ล้วนออกแบบมาแบบง่ายๆ เข้าใจง่ายๆ ปรับแต่งง่ายๆ ซึ่งผมมองว่ามันเหมาะที่สุดแล้วครับสำหรับเกมที่จะเล่นบน Mobile Platform ได้สนุกที่สุด คือมันไม่ต้องซับซ้อนมากนักก็ได้ Dungeon Hunter 2 เป็นเกมภาคที่ผมรักและประทับใจที่สุด เล่นจบแล้วก็เอามาเล่นใหม่ได้อีกหลายต่อหลายรอบครับ


Screenshot ของ Dungeon Hunter 2 ภาคที่ผมประทับใจที่สุด

มาดูทางออกของ Gameloft กันบ้าง ในภาวะที่เกมบน App Store และ Google Play โดนแครกกันเป็นว่าเล่น การหารายได้โดยการขายของในแอพหรือที่เรียกว่า In-App Purchase ดูจะเป็นทางออกที่โอเคที่สุด ก็อย่างที่เห็นครับว่าเกมหลังๆ ของ Gameloft ปล่อยให้โหลดฟรีแต่มีค่าใช้จ่ายในเกมกันถ้วนหน้า ไม่เว้นแม้กระทั่ง Wild Blood เกมดังระดับเรือธงของค่ายที่แม้จะขายตัวเกมในราคาสูงแล้ว ยังตามไปขายของในเกมให้ผู้เล่นที่แสนจะจงรักภักดีได้เลือกซื้อกันอีก ถ้ามองในแง่ผู้ผลิตแล้วนี่คือทางรอดในการสร้างรายได้จากการพัฒนาแอพที่มักโดนแครกไปแจกฟรีอยู่เรื่อย แต่สำหรับผู้ใช้แล้ว นี่คือฝันร้ายสำหรับนักเล่นเกมบางกลุ่มเลยทีเดียวแหละ


Screenshot ของเกม Wild Blood ถ้าอยากได้ชุดหรืออาวุธเทพๆ อย่างในภาพก็ต้องเงินจริง

ขอแทรกประสบการณ์นิดนึง ผมเคยซื้อ Wild Blood บน Android มาเล่นในราคาสองร้อยกว่าบาท เล่นไปเรื่อยๆ ก็ถึงจุดที่ไม่สามารถไปต่อได้หากไม่สามารถเอาชนะศัตรูในฉากนั้นได้หมด (แล้วมันก็มีหลายตัว แต่ละตัวก็เก่งโคตรๆ) สุดท้ายผมก็ต้อง IAP เอาเงินจริงซื้อเงินในเกม เพื่อมาซื้อชุดและอาวุธใหม่ ปรากฏว่าผ่านฉากนั้นไปอย่างง่ายดาย ซึ่งการที่จะเก็บเงินในเกมมาซื้อชุดและอาวุธโดยไม่อาศัย IAP นั้นทำได้มั้ย ตอบว่าได้ครับ แต่ผมคงต้องวิ่งย้อนกลับไปเล่นจากฉากแรกใหม่อีกรอบเพื่อเก็บเงินตามฉาก ถึงจะมีเงินพอซื้อได้ (ปัจจุบันเลิกเล่นไปแล้ว เพราะ 1. เกมแครชบ่อยมาก 2. พอเอาเกมออกแล้วลงใหม่ ไอ้ที่ซื้อไว้มันหายไป -_-")

คือจริงๆ แล้ว เกมระดับคุณภาพขนาดนี้เนี่ย มันไม่ควรจะมีแล้วนะครับไอ้พวกหาเงินงุบงิบจากในเกมเนี่ย คือจะขายก็ขายเลย แอพละกี่ร้อยก็ว่าไป ช่องทางในการหาเงินจาก IAP ของค่ายก็ยังมีตัวเลือกอื่นอยู่ อย่างค่าย Gameloft ก็มีเกมประเภท Casual เยอะแยะมากมายที่แจกฟรีแล้วหาเงินจาก IAP ก็หาจากพวกนั้นไปก็ได้ แต่อย่างน้อยเกมเทพๆ อย่าง Dungeon Hunter หรือ Wild Blood พวกนี้ก็น่าจะยกเว้นไว้บ้าง กลุ่มลูกค้าหลักๆ ก็ต่างกันอยู่นะครับ ผมมองว่าการที่ Gameloft ทำกับ Dungeon Hunter สองภาคหลังเนี่ย มันเป็นการลดคุณค่าของเกมชัดๆ ทำให้เกมที่เล่นแล้วประทับใจ สนุกแบบที่สามารถเอากลับมาเล่นใหม่ได้อีกหลายรอบ กลายเป็นเกมที่แค่เปิดมาเล่นก็รู้สึกเซ็งๆ แล้ว (เพราะรู้ว่าเล่นไปมันก็ไม่เก่ง ไม่ผ่านด่านซะที) มันเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเกมไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ทางเลือกที่ผมหวังจะได้เห็นมากที่สุดก็คือ เอา In-App Purchase ออกไปซะ แล้วหาทางหารายได้แบบอื่นแทน ผมเชื่อว่ามันมีทางออกที่ดีกว่านี้แน่นอนครับ และสุดท้ายผมก็ยังหวังจะได้เห็น Dungeon Hunter แบบเดิมๆ ของผมกลับมาอีกครั้งครับ

(ช่วงนี้อยู่กับบ้านว่างๆ เลยเหมือนจะติดเรื่องเกมมากไปหน่อย เดี๋ยวคราวหน้าจะมาเล่าเรื่อง PSP กับ 3DS ให้อ่านกันนะครับ ส่วนเรื่องอุบัติเหตุเดี๋ยวขอเอาไว้เล่าตอนหายดีก่อนละกัน เหอๆๆๆ)


09 เมษายน 2556

171 | ไฟล์ใหญ่ก็อปไม่ด้าย


  • เรื่องสั้น...
  • จะ Copy ไฟล์คอนเสิร์ตลง USB ไปดูในทีวีผ่านกล่อง meTV
  • ไฟล์เป็น mkv ขนาด 4.38 GB ส่วน USB ความจุ 16 GB
  • มันบอกว่าไฟล์ใหญ่เกินพื้นที่ว่าง Copy ไม่ได้
  • Format จนเกลี้ยงแล้ว Copy ใหม่ ก็ขึ้นเหมือนเดิม
  • ...เอาไงดีวะ
  • สรุป File System ใน USB เป็น FAT32 เหมือนว่าไฟล์ใหญ่เกิน 4 GB จะมีปัญหาประมาณนี้
  • ทางออกคือ Format USB เป็น NTFS โดยใช้คำสั่งนี้
  • CONVERT G: /FS:NTFS (G: คือ Drive ของ USB)
  • ฟิน :)

05 มกราคม 2556

170 | iOS 6.0.1

ในที่สุดก็อัพเดท iOS 6.0.1 ได้ซะที (แม่ง)

สืบเนื่องจาก iPhone ที่ใช้อยู่นั้นเป็น iOS 5.1.1 และ Jailbreak หลังจากที่ได้พยายามอัพเดท iOS 6 มานาน และล้มเหลวมาแล้วหลายสิบรอบ ในที่สุดวันนี้ก็สำเร็จจนได้

สรุป Solution ที่ขนมาจัดการ ทั้ง redsn0w, absinthe, iREB, RecBoot, iFaith และ tinyUmbrella ไม่ได้ใช้สักอัน ส่วนวิธีที่อ่านมาจากเว็บสารพัดก็คือ จัดการแก้ไฟล์ hosts (C:\Windows\System32\drivers\etc) คือไปลบไอ้บรรทัด gs.apple.com อะไรนั่นก็ใช้ไม่ได้ผล เจอ Error เต็มไปหมด ทั้ง 3194, 11, 21 ฯลฯ จนท้อโคตรๆ แล้ว

สุดท้ายเลยหักดิบ Rename ไฟล์ hosts ไปซะ (ไม่กล้าลบใจไม่ถึง 55555) แล้วจัดการ Shift+Restore

จบเลย !!!

ป.ล. แก้ไฟล์ hosts ต้องปิด AntiVirus ก่อนเด้อ

06 ธันวาคม 2555

169 | ความทรงจำที่ไม่มีวันลืม

สืบเนื่องจากวันพ่อแห่งชาติเมื่อวานนี้ทำให้ผมรู้สึกเสียดายมาก ทั้งๆ ที่วางแผนไว้แล้วว่าปีนี้มีเวลาว่าง ยังไงๆ ก็อยากจะพาพ่อกับแม่ไปรับเสด็จในหลวงให้ได้ คิดไว้ว่าจะไป กทม.เช้ามืดวันที่ 5 แล้วหาแท็กซี่ต่อไปลานพระบรมรูปทรงม้า แต่จนที่สุดแล้วก็ไม่ได้ไปต้องมานั่งดูทีวีด้วยความเสียดาย แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากพาพ่อแม่ไปลำบากเพราะเห็นจากข่าวที่ว่าหลายๆ คนมานอนจองที่รอรับเสด็จกันตั้งแต่ช่วงค่ำของวันที่ 4 ถ้าเราพาพ่อกะแม่ไปก็คงต้องเบียดเสียดกับพายุฝูงชนมหาศาลแหงๆ แล้วคนแก่ 2 คนจะไหวรึเปล่าก็ไม่รู้

โทรไปคุยกับแม่ก็บอกว่า ดีแล้วดูทีวีอยู่กับบ้านก็ได้ ความจงรักภักดีเราแสดงออกได้หลายทาง อย่างที่บ้านเขาก็ดูถ่ายทอดสดกัน ได้เห็นในหลวงกับพระราชวงศ์แบบใกล้ๆ แม่บอกว่าแค่นี้ก็พอใจแล้ว ตกค่ำเขาก็พากันไปจุดเทียนชัยถวายพระพรกันที่ศาลากลางจังหวัด ส่วนผมอยู่พิษณุโลกไม่ได้กลับบ้านเพราะติดทำงานส่งหลายชิ้น ก็เลยไปจุดเทียนที่ศาลากลาง จ.พิษณุโลก ก็ได้เห็นบรรยากาศประทับใจของคนที่นี่เหมือนกัน ความรู้สึกมันตื้นตันเหมือนทุกครั้ง ทุกปีครับ

...

นึกถึงเหตุการณ์ที่ประทับใจที่สุดในชีวิตผมที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ.2547 เป็นช่วงที่ผมเรียนอยู่ในระดับปริญญาตรี ปี 3 และกำลังฝึกงานอยู่ที่กรุงเทพฯ วันนั้นผมตื่นขึ้นมาตอนบ่ายๆ เพื่อนร่วมห้องก็คือไอ้บอล (บองหยอย) กับไอ้เสริม (สองคนนี้ฝึกงานคนละที่ บองหยอยฝึกที่เดียวกับผมที่บริษัทแถวพญาไท ส่วนไอ้เสริมฝึกอีกที่นึงแถวราชเทวี แต่เรามาแชร์ค่าห้องด้วยกันเพราะดันไปฝึกงานในย่านธุรกิจซึ่งค่าที่พักแพงโคตร) ตื่นแล้วกำลังนั่งเล่นเกมกันอยู่ ผมอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ชวนสองคนนั้นว่าเฮ้ย วันนี้วันหยุดนักขัตฤกษ์ ออกไปเดินเล่นกันดีกว่า (เป็นของธรรมดาของเด็กบ้านนอกตื่นกรุงอย่างเรา)

ไอ้บองหยอยไม่อยากออกไปไหน ส่วนไอ้เสริมมันขาลุยกับผมอยู่แล้ว ผมกับมันสองคนชอบออกจากหอไปเดินเล่นตอนค่ำๆ และกลับถึงหอตอนตี 2-3 ทุกวัน แถมวันนี้วันหยุดมีรึจะพลาด เราตกลงกันว่าจะไปแถวราชดำเนิน ซึ่งเป็นเส้นทางที่เรายังไม่เคยเดินไปแถวนั้นเลย ผมชวนมันว่า ไปเที่ยวโลหะปราสาทกันดีกว่า เพราะตอนฝึกงานนั่งรถผ่านหลายทีแล้วยังไม่เคยขึ้นไปซักครั้ง (ผมฝึกงานบริษัทแถวพญาไทก็จริงแต่บริษัทต้องไป Service ที่กรมแผนที่ทหารข้างๆ กระทรวงกลาโหมทุกวัน) เราก็เลยเดินออกจากหอที่แยกอุรุพงษ์ เดินยาวผ่านโรงหนังปารีสโผล่แถวแยกภูเขาทอง มองเห็นโลหะปราสาทแล้ว เราก็เดินพรวดพราดเข้าไปทันที

พอกำลังจะเดินขึ้นบันได เจ้าหน้าที่ที่นั่นก็เรียกห้ามทันที เขาบอกว่า

"น้องๆ วันนี้ห้ามขึ้นโลหะปราสาทด้านบน เพราะตอนนี้ในหลวงกำลังเสด็จมาทำพิธีที่เสาชิงช้า"

ตามธรรมเนียมไทยตั้งแต่สมัยโบราณเราถือกันว่าถ้ามีพระเจ้าแผ่นดินเสด็จอยู่ในบริเวณใกล้เคียง ห้ามอยู่สูงกว่าท่าน ผมกับไอ้เสริมมองหน้ากันทันที ตัดสินใจถามเจ้าหน้าที่

"พี่ครับๆ เสาชิงช้าไปทางไหนครับ"

พี่เจ้าหน้าที่บอกทางให้เดินทะลุถนนตรงข้างอนุสาวรีย์ 14 ตุลาไปเรื่อยๆ จะเจอเอง เราสองคนวิ่งอ้าวจากโลหะปราสาทไปตามทางที่บอกทันที ขณะวิ่งไปก็ถามกันไปว่า เฮ้ย...วันนี้วันอะไรวะ ทำไมในหลวงเสด็จ? แล้วเสด็จไปที่เสาชิงช้าทำไม? พิธีอะไร?

สรุปได้ว่า วันนั้นคือวันที่ 6 เมษายน เป็นวันจักรีนั่นเอง ซึ่งถ้าเคยดูข่าวในพระราชสำนักมาบ้างก็จะรู้ว่าวันนี้พระมหากษัตริย์หรือพระบรมวงศานุวงศ์จะต้องเสด็จไปประกอบพิธีอะไรสักอย่างที่ไหนสักที่ แต่เราก็สงสัยว่า เสาชิงช้าเนี่ยเท่าที่รู้มา ไม่ได้มีการประกอบพิธีอะไรมานานแสนนานแล้วนี่หว่า (ที่จำได้ว่าเคยอ่านในอินเตอร์เน็ต เคยมีพิธีโล้ชิงช้าซึ่งเป็นพิธีพราหมณ์ จัดไปครั้งล่าสุดสมัยรัชกาลที่ 7 โน้น) วิ่งๆ ไปก็สงสัยไปหลายอย่าง คือตลอดทางที่วิ่งมา ไม่เห็นรถติดเลย ไม่เห็นว่าจะมีการจัดงานอะไรแถวนั้นเลยสักนิด นี่เราโดนเจ้าหน้าที่ที่โลหะปราสาทหลอกมั่วเอาป่าววะ

จนมาถึงเสาชิงช้าก็ประจักษ์แก่สายตาครับ...เงียบกริบ ไม่เห็นมีงานอะไรสักอย่างเลย ผมกับไอ้เสริมก็หอบแฮ่กๆ กันพลางมองหน้ากันด้วยความเซ็ง ก็พอดีหันไปเห็นตำรวจแถวๆ นั้นยืนกันเป็นจุดๆ ห่างกันไม่เท่าไร ความรู้สึกแวบมาว่า เฮ้ย สถานที่อาจจะผิด แต่กูว่าต้องมีงานอะไรสักอย่างแถวๆ นี้แน่ๆ เลยวิ่งไปถามตำรวจว่า พี่ครับๆ เห็นเขาว่ามีงานพิธีอะไรแถวนี้เหรอครับ

ตำรวจบอกว่า

"มีครับน้อง ตอนนี้ในหลวงกับพระราชวงศ์กำลังเสด็จอยู่ที่พระบรมราชานุสาวรีย์รัชกาลที่ 1 เชิงสะพานพุทธฯ ถ้าอยากรับเสด็จน้องรีบไปเลย"

แค่นั้นแหละครับเราสองคนออกวิ่งกันแบบไม่ต้องหารือ ระยะทางจากเสาชิงช้าไปสะพานพุทธฯ นี่ไม่ใช่ใกล้นะครับ ตอนแรกเราเดินจากหอมาราชดำเนินนอกแบบสบายๆ เลยไม่เหนื่อย พอวิ่งจากโลหะปราสาทมาเสาชิงช้ามันก็ยังไม่ถือว่าไกลมาก แต่จากจุดนี้ไปนี่ต้องออกทางแพร่งอะไรสักอย่าง (จำชื่อไม่ได้) วิ่งๆ มาเรื่อยๆ จนถึงกรมแผนที่ทหาร เลี้ยวซ้ายวิ่งเลียบข้างวัดพระแก้ว, วัดโพธิ์ไปเรื่อยๆ จนข้ามแยกหน้าโรงเรียนราชินีไปจนถึงหัวมุมที่จะเลี้ยวไปปากคลองตลาด ผมสองคนก็โดนตำรวจสั่งเรียกให้หยุด...

บริเวณนั้นมีการเตรียมเส้นทางเสด็จแล้ว ประชาชนที่อยู่ข้างทางทั้งหมดถูกสั่งให้ยืน มีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับที่ผมหยุดยืนแกนั่งลงบนแคร่หน้าร้านขายของ ตำรวจที่อยู่กลางแยกเห็น หันมาเป่านกหวีดดังลั่นและชี้นิ้วสั่งทันทีด้วยประโยคที่ผมยังจำได้แม่น

"ลุกขึ้นยืนเดี๋ยวนี้ เราขอความร่วมมือถวายเกียรติแก่พระองค์ท่านเพียงแค่ไม่กี่นาทีที่เสด็จผ่านเท่านั้นเองนะครับ ไม่มีสถาบันไหนจะสูงส่งไปกว่านี้อีกแล้ว กรุณาปฏิบัติตามด้วยครับ"


หลังจากนั้นไม่กี่นาที ขบวนเสด็จก็ออกจากสะพานพุทธฯ ผ่านหน้าพวกเราไปทีละคัน จากรถตำรวจนำขบวน จนมาถึงรถยนต์พระที่นั่งของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมราชินีนาถ เคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ ผมอยู่ด้านเดียวกับที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวประทับ ในเสี้ยววินาทีที่ผมโค้งตัวลงถวายคำนับและเงยหน้าขึ้นมา...ผมได้เห็นพระพักตร์ของพระมหากษัตริย์ผู้เป็นที่เคารพรักยิ่งเหนือสิ่งอื่นใด ทรงทอดพระเนตรมาที่ฝูงชนด้านที่ผมยืนอยู่ พระองค์ทรงโบกพระหัตถ์ช้าๆ และทรงแย้มพระสรวลเล็กน้อย ท่ามกลางเสียงผู้คนที่ร้องว่า ทรงพระเจริญ ดังก้องอยู่เต็มสองหูของผม


ผมรู้สึกวูบเหมือนจะเป็นลม ก็พอดีได้ไอ้เสริมคว้าแขนไว้ก่อนจะล้มหงายหลัง หลังจากรถพระที่นั่งของในหลวงและราชินีเคลื่อนผ่านไปแล้ว ก็เป็นรถพระที่นั่งของพระบรมวงศานุวงศ์แต่ละพระองค์ ตามท้ายด้วยขบวนรถของผู้ติดตาม เมื่อขบวนทั้งหมดผ่านไปแล้ว ประชาชนที่เฝ้ารับเสด็จก็ต่างพากันแยกย้าย ตำรวจเปิดเส้นทางให้รถยนต์โดยสารตามปกติ เราสองคนก็เดินออกจากปากคลองตลาดกลับหอด้วยเส้นทางเดิม แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ผมถามมันว่า มึงรู้สึกยังไงตอนนั้น ไอ้เสริมตอบผมว่า กูก็เหมือนมึงแหละ แต่กูเห็นมึงวูบก่อนกูเลยคว้าไว้ ไม่งั้นก็คงวูบทั้งคู่

นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิต และครั้งเดียวจนถึงวันนี้ ที่ผมได้มีโอกาสเฝ้ารับเสด็จในหลวงอย่างแท้จริง มันเป็นความประทับใจ ความปลาบปลื้มปีติ ความรู้สึกที่เอ่อล้นจนไม่สามารถอธิบายได้ถูก ผมกลับมาเขียนบันทึกเหตุการณ์วันนั้นไว้ในสมุดบันทึกฝึกงาน (เสียดายที่ส่งอาจารย์ไปแล้วไปไงต่อก็ไม่รู้) และโทรไปเล่าให้แม่ฟัง ตอนเล่าก็คิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเย็นนั้น น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว แม่บอกว่า เป็นบุญแล้วลูก โชคดีมากๆ

จนถึงวันนี้...ผ่านไปเกิอบสิบปีแล้ว แต่นึกถึงเหตุการณ์วันนั้นทีไร ก็ยังคงรู้สึกอิ่มเอมในหัวใจอย่างไม่รู้หาย ภาพทุกภาพ ทุกความรู้สึก ยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เองครับ

เป็นหนึ่งเหตุการณ์สำคัญที่สุดในชีวิตที่เกิดขึ้นกับผม และเป็นหนึ่งความทรงจำที่ผมไม่มีวันลืมครับ.


ตำแหน่งที่ยืนรับเสด็จโดยประมาณ ปัจจุบันเป็นธนาคารกรุงไทยสาขาปากคลองตลาด
(ภาพจาก Google Street View)

03 ธันวาคม 2555

168 | เบียร์ดำ (แหวะ)

เกิดความคึกคะนองไปลองซื้อเบียร์ดำมาครับ หลังจากที่เคยเห็นโฆษณามาตั้งนานจนเขาเลิกขายไปแล้ว (เบียร์กินเนส) พอดีว่าไปเจอที่ Tesco Lotus ขายอยู่ ชั่งใจหลายสัปดาห์แล้วก็ เอาวะ ลองๆๆๆ


ยี่ห้อ COOPERS ครับ ขวดละ 100 นิดๆ จำไม่ได้ว่าเท่าไร ขนาด 375 ml ก็ไม่เยอะมาก


ของออสเตรเลียครับ


แอลกอฮอล์ 6.3% ก็ไม่ต่างกับเบียร์ช้างเท่าไร


เทออกมานี่รู้สึกได้เลยว่ามันหนืดกว่าเบียร์ตลาดนิดหน่อย สีโคตรน่ากลัว ขนาดฟองยังดำๆ ขุ่นๆ เลย


แก้วร้านเหล้าธรรมดาก็เทได้ 2 แก้วนิดๆ ครับ


ก่อนกินก็ลองหาข้อมูลในเน็ตก่อน ไปเจอรีวิวใน เว็บนี้ ผมลองก็อปมาให้อ่านดูครับ เขาบอกว่า...

กลิ่นคาราเมล ( คั่วมอลท์เข้มๆ ) ทอฟฟี่ ผลไม้สายกล้วยๆ ฮอปขมปี๋ 

พอจิบเข้าไปก็พยายามจะนึกถึงรสชาติของไอ้พวกที่เขาบอกอะนะครับ ทั้งคาราเมล, มอลต์, ทอฟฟี่ หรือผลไม้สายกล้วยๆ (ฟังดูยังกะพวกขนมเค้ก) ไม่เห็นรู้สึกซักกะนิด สิ่งที่มีอย่างเดียวคือ ขม...ขม...ขม...

ถ้าจะให้ผมลองอธิบายรสชาติมั่ง ก็คงได้ประมาณว่า
  • ตัวเนื้อเบียร์ออกจะข้นกว่าเบียร์สีเหลืองตามตลาดอยู่นิดหน่อย
  • น้ำเป็นสีดำขุ่นคล้ายๆ เป็ปซี่ มีตะกอนผงๆ ปนมานิดหน่อยไม่รู้ว่ามาจากอะไร (ไม่ได้อธิบายข้างขวดเหมือนชาเขียว 555555+)
  • ดื่มเข้าไปจะรู้สึกเฉยๆ ไม่บาดคอ แต่พอเริ่มรู้สึกถึงรสชาติ สิ่งแรกที่เจอคือความขม
  • ไม่ได้ขมแบบเบียร์ซะด้วย ขมแบบใบสะเดาอะไรทำนองนั้น
  • แต่ก็ไม่ได้ขมถึงขนาดกลืนไม่ได้ ยังคงกลืนลงคอได้อย่างง่ายดาย
สรุป : ไม่ชอบครับ กินเอาความรู้ก็โอเค แต่กินหนักๆ เหมือนปกติคงไม่ไหว แพงด้วย