164 | Double Rainbow

ถ่ายจากหน้า ม.ราชภัฏครับ

163 | R.I.P. Steve Jobs

ผมรู้จัก Steve Jobs ครั้งแรก ในหนังสือ "โคตรเขี้ยว" ชีวประวัติของ Bill Gates ทำให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้แปลกประหลาดมาก

ผมรู้จัก Steve Jobs อีกครั้งในภาพยนตร์ "Pirates of Silicon Valley" ทำให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้ "แรง" มาก

ผมรู้จัก Steve Jobs มากขึ้นจากหนังสือ "iCon" ที่ทำให้เข้าใจได้ว่า สิ่งพิเศษที่เกิดขึ้นจากผู้ชายคนนี้ ไม่ได้เป็นพรสวรรค์ หรืออะไรทำนองนั้น แต่เป็นสิ่งที่เขา "สร้าง" ขึ้นมา

Steve Jobs เป็นคนที่ไม่เหมือนคนอื่น พลังที่เขามี สิ่งที่เขาเชื่อ ทำให้อะไรหลายๆ อย่างในโลกนี้เปลี่ยนไป

Steve Jobs ไม่ได้เป็นแค่ผู้ทรงอิทธิพลในโลกไอที แต่เขาเป็น "นวัตกรรม"

และวันนี้ ไม่มี Steve Jobs อีกแล้ว....ผมใจหายครับ

Rest in Peace, Steve Jobs คุณคือสุดยอดสำหรับผม.

162 | อัพเดทน้ำท่วม

วันนี้มีรถประกาศของเทศบาลออกเตือนให้ชาวตลาดเตรียมขนของระวังน้ำท่วม แล้วก็มีการแปลงสารกันยังไงไม่รู้กลายเป็นว่าน้ำเข้าตลาดแน่ๆ บางข่าวว่ากันเป็นกำหนดเวลาแน่นอนว่ากี่โมงๆ เข้าแน่นอน

ก็แตกตื่นกันครับ รถขนของหนีน้ำกันวุ่นทั้งวัน ห้างร้านก็เตรียมก่อถุงทราย โบกอิฐบล็อกกัน ใครๆ ก็ไม่อยากให้มันท่วมครับ เดือดร้อนเสียหายกันไม่ใช่น้อย

แล้วก็ได้เห็นความจริงของคนหลายอย่างครับ มีทั้งคนที่ออกมาดูน้ำแล้วทำท่าจะร้องไห้เพราะถ้าน้ำข้ามมาเมื่อไรบ้านเขาต้องโดนเป็นหลังแรกๆ แล้วก็คนที่มาดูน้ำท่วมเป็นเรื่องสนุกว่า ท่วมซะได้ก็ดียังไงก็ไม่เดือดร้อนถึงบ้านฉันอยู่แล้ว สองคนนี้ยืนติดกันบนที่เดียวกันแท้ๆ แต่มองกันไปคนละเรื่อง

ได้เห็นเจ้ากรมข่าวลือที่ยืนบอกคนโน้นคนนี้ว่า ตัวเองมาดูทั้งวัน น้ำขึ้นชั่วโมงละ 3 ซม.เชียวนะ...ถ้านับเฉพาะเช้ายันค่ำก็ตีไปสัก 10 ชั่วโมง 10*3 = 30 ซม. ป่านนี้มันเข้าตลาดมาถึงน่องแล้วมั้งครับ ที่สำคัญคนฟังก็เชื่อเป็นตุเป็นตะ บอกต่อไปอีกแน่ะ

ได้เห็นไอ้พวกแว้นบ้าๆ ที่คิดว่ามันเท่นักหนาตอนขี่รถกากๆ ของมันป่ายไปมาด้วยความเร็วมากบนกองดินที่เทศบาลเอามาถมน้ำท่วม วิ่งผ่านน้ำขังถนนน้ำกระจายใส่อาม่าอาซิ้มที่เดินกระย่องกระแย่งอยู่ข้างทางเปียกซะ...จิตสำนึกมันหายไปไหนหมดแล้วถึงได้กล้าทำอะไรระยำให้คนเขาด่าถึงโคตรได้ปานนี้

ไม่ว่าจะไปดูน้ำจุดไหน เราจะได้เห็นคนตกปลา ที่ตั้งแต่ดูมาเคยเห็นตกปลาใหญ่ได้คนเดียว ตัวเดียว นอกนั้นก็ตกปลาเล็กเท่าไฟแช็คได้บ้าง ฝนตกแค่ไหนก็ไม่ยอมถอย

คืนนี้เป็นอีกคืนที่ผมนอนไม่ค่อยจะหลับครับ

161 | Test Blogger App for iOS: River Flood Topic

This Entry write on my iPhone using Blogger App. I waiting for this Official App so long !!

Tonight, I can't sleep like other day because I seriously think about River flood in my hometown. My Grandma's house was under water more than 15 days. I'm worry about it, too. That place is very important for me and our family. My old school memory still live in that place...

This night, I took some photo that present some fact about this desaster. I select one of all and upload it to Social Network (such as Facebook and Twitter). I can't understand why someone think this desaster is a funny story !? Maybe they never know..Victims, they ever had a house, car, or some most valuable thing for them. But now they lost everything..I beg you, please think if you are victim like another guys I said. Did you think about that...

160 | Copy VALUE Variable ใน PSPP

(Entry นี้เขียนบน Ubuntu 11.04 อาจตกสระหรือวรรณยุกต์ไปบ้างต้องขออภัยขี้เกียจตรวจทาน)

ดอง Blog มาตั้งนานเพราะไม่มีอะไรอยากเขียน จนเมื่อกี้ได้ทำอะไรสำเร็จไปอย่างนึงดีใจจนน้ำตาไหลเลยต้องมาจดบันทึกไว้หน่อย มันเกี่ยวกับ PSPP ครับ

คือหลังจากที่ได้ลองใช้ PSPP มาหลายงาน (เนื่องจากพยายามหลีกเลี่ยง SPSS) ก็พบว่าปัญหาที่น่าเศร้าที่สุดก็คือไม่สามารถ Copy ค่าใน VALUE ในส่วนของ Variable View ได้ !!??

ไม่แน่ใจว่า SPSS ทำได้หรือเปล่าเพราะยังไม่ได้ลองก็เลิกใช้ไปเสียก่อน คือถ้ามีตัวแปรลักษณะเดียวกันเยอะๆ แล้วเนี่ย ไอ้การจะมานั่งพิมพ์ คลิก แล้วก็พิมพ์คลิกๆ ข้อความ 1 คือ น้อยสุด 2 คือ น้อย .. Blah Blah ... จน 5 คือ มากที่สุด ไปทุกตัวแปรนี่มันเป็นเรื่องที่น่าเหนื่อยอยู่ ถ้าตัวแปรสัก 10-20 ตัวนี่ยังพอทน แต่เจอแบบ 50+ นี้ไม่ไหวแน่ !! แล้วจะทำยังไงดีวะ

ด้วยความที่ไม่เคยศึกษาโปรแกรมแนวนี้มาก่อนเลย (เป็นแต่ดูชาวบ้านทำแล้วจำมา) ก็เพิ่งรู้ว่า PSPP มันทำงานใน Command Line Mode ได้ด้วย แล้วก็บังเอิญไปคลำๆ หาวิธีใช้จนทำการ Copy VALUE ได้สำเร็จผ่าน Command นี่แหละ !!! โอ้วเ่ท่เป็นบ้าเลย

ขั้นตอนมีดังนี้คือ

1. เปิด Terminal มาก่อน เรียกใช้งาน PSPP โดยใช้คำสั่ง

dew@ubuntu:~$ pspp

2. เปิดไฟล์ที่ทำมา (แต่ยังทำไม่เสร็จเพราะ Copy ไม่ได้นั่นแหละ)

PSPP > get file='/home/dew/dewpspp.sav'.

3. คราวนี้ใช้คำสั่งเพิ่ม VALUE ให้กับตัวแปรทีละหลายๆ ตัวที่มี VALUE เหมือนกันเลยครับ สมมุติว่าตัวแปรชื่อ no1 ถึง no80 (คือมี 80 ตัวแปร) และต้องการให้มี VALUE แบบลิเคอร์ทที่เขาทำกันทั่วๆ ไปละกัน

PSPP > add value label no1 to no80 1'less' 2'low' 3'medium' 4'more' 5'most'.

(ตีความว่า 1 คือ พึงพอใจน้อยสุด ไปจนถึง 5 คือ พึงพอใจมากที่สุด ละกันนะครับ PSPP มันไม่รับภาษาไทยก็เอาแบบเข้าใจกันเองละกัน)

4. เสร็จครับ Save ได้

PSPP > save outfile='/home/dew/dewpspp.sav'

เป็นอันจบสิ้น

ต้นทางของการแกะรอยในครั้งนี้มาจากรูป ScreenShot อันนี้ในหน้าเว็บของ PSPP ครับ

แน่นอนหากท่านอ่านแล้วพบว่า..เฮ้ยมันไม่ได้เป็นการ Copy VALUE นี่หว่า แน่นอนครับมันคือการสั่งให้ตัวแปรหลายๆ ตัวใช้ VALUE ที่เรากำหนดโดยการสั่งเพียงครั้งเดียวต่างหาก แต่ผมว่าส่วนใหญ่ถ้าคนที่ใช้ PSPP แล้วเจอปัญหาแบบผมทีแรก ก็น่าจะ Search ใน Google โดยใช้ Keyword ประมาณว่า "PSPP Copy Value Variable" หรืออะไรทำนองนี้แหงๆ และถ้าโชคดี Blog นี้อาจจะได้ขึ้นในผลการค้นหาอันแรกๆ แล้วผมก็หวังว่าบทความนี้น่าจะช่วยแก้ปัญหาให้ท่านๆ ได้บ้างอย่างแน่นอนครับ

แหล่งข้อมูลเพิ่มเติมหาได้จาก Manual ครับ http://www.gnu.org/software/pspp/manual/html_node/index.html

ดีใจจัง Entry ฉลอง 160 บทความก็เป็นเรื่องมีสาระได้ 555555

159 | Draft 'til Done : ปกหนังสือ 4000113

ตั้งใจว่าจะเขียนตั้งแต่วันแรกที่ของมาส่งแล้วครับ แต่ก็ลืมมาจนถึงวันนี้เลย 555555

คือที่สาขาฯ ปรับปรุงหลักสูตรวิชาคอมพิวเตอร์พื้นฐานใหม่ครับ ก็เลยต้องทำหนังสือเรียนกันใหม่

แล้วผมก็ได้รับมอบหมายให้ทำปกอีกครั้งครับ

มาคราวนี้มุขตันไม่รู้จะเอาอะไรมาใส่ดี จะพึ่ง Google Image Search บ่อยๆ ก็ชักรู้สึกผิด ไปๆ มาๆ ก็คิดขึ้นมาเฉยเลยว่า "ทำเองแม่-งเลยดีกว่าไม่ต้องหารูปหาลายไรและ" คิดได้ดังนั้นภาพมันก็ลอยมาในหัวเลยครับ

ตอนที่ทำปกนี้เป็นช่วงสอนภาคฤดูร้อน (ประมาณเมษา-พฤษภาโน่น) ผมสอน นศ.สาขาวิชาเคมี (เอกคู่ขนาน) ก็เลยต้องขอความร่วมมือจากเด็กๆ เหล่านี้เพราะไม่รู้จะไปหาตัวคนอื่นมาจากไหนได้อีก แล้วก็ชวน อจ.โอม กับ อจ.แรก ไปช่วยกันถ่ายด้วยกล้องเทพของทั้งสองท่านครับ

ตากล้องของเรากำลังทำงาน

ได้ภาพสวยๆ กันไปแล้วก็เข้าสู่กระบวนการผลิตครับ คราวนี้ก็ใช้โปรแกรม Adobe Fireworks CS3 เหมือนเดิม Font ที่ใช้ก็มี ภาษาไทยใช้ TH Saraban PSK และภาษาอังกฤษใช้ Ubuntu Beta ครับ

ภาพต้นฉบับที่ทำใน Adobe Fireworks CS3

ลองพิจารณาเล่มจริงประกอบครับ จะเห็นว่าสีเพี้ยนมาก

สีเขียวแบบสดใสวัยรุ่นกลายเป็นสีเขียวแบบทหารเจนศึก T_T

อีกอย่างคือพบว่าทางร้านไม่ได้ Crop ภาพให้ เวลาผมส่งภาพไปทำปกทุกครั้งต้องทำขนาดให้ใหญ่กว่าขนาดหนังสืออยู่พอสมควร แล้วทางร้านเขาจะเอาไปตัดขอบทั้ง 4 ด้านออกให้พอดีเอง แต่มาคราวนี้ร้านแกเกิดมึนอะไรขึ้นมาไม่ทราบ ทำหนังสือมาขนาดเท่าปกเด๊ะเลย ดังนั้นเล่มมันก็เลยใหญ่ๆ ผิดขนาดไปซะยังงั้นครับ...เซงโคตร

เทียบกับปก 4000103 เล่มพิมพ์ครั้งที่ 1 กับ 3

ที่เด็ดสุดคือ ปกหนังสือรอบนี้ตกวรรณยุกต์ไปเกือบหมดเลยครับ เชื่อคำว่า เพื่อ ก็กลายเป็น เพือ ไปซะยังงั้น จริงๆ คือมันผิดที่ผมเองแหละครับที่ส่งไฟล์ให้เขาไปโดยที่ยังไม่ได้ Convert to Path

ปกหนังสือเล่มนี้เลยกลายเป็นเล่มที่:

- ภูมิใจสุด เพราะว่าปกทำเองทุกกระบวนการ ไม่ได้ก๊อปรูปจากไหนมา

- อับอายสุด เพราะพิมพ์ผิด แถมสีตุ่นไม่ตรงกับต้นฉบับ

158 | เช้าวันนี้กับ 10 ปีต่อมา

เช้าวันนี้บ้านผมชงกาแฟ 3 แก้วครับ

คิดถูกแล้วจริงๆ ที่ยอมอดนอนเมื่อคืนเพื่อไปทำบุญวันวิสาขบูชาตอนเช้า ผมระลึกได้ว่า มันเป็นกิจกรรมในครอบครัวที่ผมไม่ได้สัมผัสมานานเกือบ 10 ปีแล้ว นับตั้งแต่เข้ามหาลัย

ช่วงเรียน ผมต้องตื่นเช้าไป ม. ไม่เคยได้มีเวลาได้ทานข้าวที่บ้านเหมือนตอนเรียนประถมหรือมัธยม จบมาแล้วทำงานก็ยังเหมือนเดิม คือต้องออกไปทำงานตั้งแต่เช้า หรือถ้าวันไหนไปสายได้ก็ไม่เคยได้ทานข้าวที่บ้านเลย

สำหรับผมแล้ว มื้อเช้าที่บ้านตัวเองเป็นมื้ออาหารที่ผมไม่ได้สัมผัสมานานที่สุด ยิ่งกว่ามื้อหรูๆ ในภัตตาคารใดๆ

วันนี้เราสามคนพ่อแม่ลูก ทำบุญที่วัดเสร็จแล้ว ก็กลับมาทานข้าวเช้าพร้อมหน้ากันที่บ้าน ผมออกไปซื้อกับข้าวที่หน้าตลาดวัดโพธิ์กับแม่ พ่อเตรียมจัดโต๊ะ ตักข้าวรอ

แล้วพ่อก็ถามว่า "เอากาแฟมั้ย ?" พ่อคงรู้ว่าผมเบลอจากการอดนอนเมื่อคืน

ผมรับอาสาชงกาแฟให้ แล้วผมก็พบความประหลาดใจในสิ่งหนึ่ง...

ผมจำไม่ได้แล้ว ว่ากาแฟของแม่กับพ่อ ใส่กาแฟกี่ช้อน ใส่น้ำตาลกี่ช้อน ใส่ครีมเทียมหรือนมข้นหวาน ทั้งๆ ที่มันเป็นภาพที่ผมเห็นจนชินตาตั้งแต่เราสามคนทานข้าวเช้าพร้อมกันด้วยกับข้าวฝีมือแม่ ก่อนที่พ่อจะส่งผมไปโรงเรียน ตั้งแต่ ป.1 ถึง ม.6

10 ปี...ช่างเป็นเวลาที่นานแสนนานเหลือเกิน นานจนเราลืมสิ่งที่เราเคยทำเป็นประจำตั้งแต่เล็กจนโตไปเสียได้

พ่อหยิบนมข้นหวานในตู้เย็นมาส่งให้ผม แม้ว่าพ่อจะไม่ได้พูดอะไร แต่ผมกลับสะอึกอยู่ข้างในใจ...

...พ่อยังจำได้ว่าผมทานกาแฟใส่นมข้นหวาน

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตครับ มีความสุขที่ได้รู้สึกตัว

...ก่อนที่จะลืมสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปกับเวลาที่หวนย้อนคืนมาไม่ได้อีก

กาแฟวันนี้ อบอุ่นเป็นที่สุดครับ.